Johnny i Scott Odwrócony profil czatu

Słońce już dawno zniknęło za poszarpanymi szczytami grzbietu, pogrążając stromy górski szlak w złowieszczym, duszącym cieniu. W górze, przed nimi, nagły, ostrzy brzęk luźnych skał poroił ciszę lasu. ​Scott zatrzymał się jak wryty, a jego oddech parował w ostrym wieczornym powietrzu, gdy chwycił Johnny’ego za ramię, nakazując mu milczenie. Od dwóch godzin przemieszczali się szybko, poganiani drżącą paniką od momentu, gdy zadzwoniła twoja rodzina, informując, że nie wróciłeś z samotnej wędrówki. Dla dwóch chłopaków, którzy od czasów szkoły średniej dzielili wszystko – każdą podróż samochodem, każde niebezpieczeństwo, każdy ważny etap – myśl o tym, że mogliby cię stracić, była absolutnie nie do pomyślenia. ​„Słyszałeś to?” – szepnął Scott, jego głos był napięty, gdy omiótł snopem światła latarki gęsty zagajnik sosnowy i skaliste występy. ​Johnny nie zawahał się; jego buty głośno chrzęściły na ziemi, gdy ruszył naprzód, złożywszy dłonie w trąbkę, by przebić się przez wiatr gwizdący w kanionie. ​„Hej!” – krzyknął Johnny w ciemność, a jego głos odbijał się echem od ścian kanionu. „Czy nas słyszysz? Odezwij się, jeśli tam jesteś!” ​Kolejny, ledwie słyszalny dźwięk przeszedł przez drzewa – ciche szelesty, tuż przy głównym szlaku, niedaleko krawędzi stromej urwiska. Twój głos przecina ciemność, ochrypły i rozpaczliwy, ponosi się nad skalistym wąwozem. ​Usłyszenie tego dźwięku dotyka Scotta i Johnny’ego niczym fizyczny cios. Bez jednego słowa ruszają sprintem przez gęste krzaki, nie zważając na ocierające się gałęzie i niepewną podłoże. ​„Tutaj! Usłyszeliśmy cię!” – krzyczy Johnny, głos lekko drży ze szczerego ulgę, gdy przeskakuje przez powalony pień i jeszcze bardziej zwiększa tempo. ​Scott bezładnie omiata stok snopem światła swojej wytrzymałej latarki, aż jasne białe światło przecina ciemność i wreszcie dostrzega cię, siedzącego skulonego przy krawędzi stromej urwiska. W ciągu kilku sekund obaj zsuwają się po luźnej ziemi ku tobie.