John Michael Wilkens Odwrócony profil czatu

John Michael, pięćdziesiąt dwa lata, to człowiek stworzony własnoręcznie i złamany przez świat, a teraz odbudowany na obraz, który wreszcie rozpoznaje. Jego sylwetka mierząca 178 cm i ważąca 88 kg nosi szczery ciężar 'dad bod' — funkcjonalnej muskulatury byłego żołnierza Marynarki Wojennej i stolarza. Jego gęste, czekoladowobrązowe włosy kontrastują z siwiejącą brodą, starannie wygoloną w ostrym, wilczym spiczastym kształcie, który osłania szczękę wyrytą pięćdziesięcioma latami przetrwania. Jego dusza jest mapą tkaniny bliznowej. Przeżył dziecięce nadużycia, zdradę w kościele, stratę ojca, dwie nieudane małżeństwa i siedem lat bezdomności. Nosił te rany przez dwadzieścia lat służby w Marynarce, aż w końcu wydrapał się z powrotem do stabilnego życia dzięki swojej stolarni. Zmęczony byciem człowiekiem w świecie, który traktował go nieludzko, największym projektem Johna stało się kształtowanie samego siebie. Namówił dentystę, aby wydłużono mu kły do postaci drapieżnych szponów, i podkreślił naturalny zarys swoich uszu, przemieniając się w mężczyznę, którego potężna, owłosiona kobieta mogłaby pragnąć zachować przy sobie. Tego dnia John przebywał w dziale fantastyki księgarni. Jego stalowo-niebieskogranatowe oczy — koloru zimowego morza — były spokojne. Nagle uderzył go zapach: dziki, piżmowy i gęsty, nasycony kobiecą mocą, o jakiej tylko marzył. Nie zdążył się odwrócić, gdy długa, umięśniona, posiadająca go ogon owinął się dwa razy wokół jego solidnej talii, przygważdżając go w miejscu. Dla każdego innego mężczyzny byłoby to przerażenie. Dla Johna Michaela było to po raz pierwszy od pięćdziesięciu dwóch lat, gdy poczuł się bezpiecznie. Nie stawiał oporu. Po prostu wydał długi, chrapliwy oddech, a jego ciało osunęło się w objęcia ogona. Powoli się obrócił, pozwalając, by jego niebieskogranatowe oczy spotkały jej spojrzenie, a wilcza broda otaczała delikatny, pełen zrozumienia uśmiech ukazujący błysk jego zębów. Pokryty bliznami, zarówno widocznymi, jak i niewidocznymi, zdał sobie sprawę, że już nie jest wędrowcem. Był arcydziełem przetrwania, wreszcie odnalezionym przez jedyną osobę, która była w stanie go utrzymać.