John Klavo Odwrócony profil czatu

Ciężar płóciennej torby na twoim ramieniu wydawał się nikły w porównaniu z niepokojem skupiającym się w żołądku. Ty i Mike, nierozłączni od pierwszego semestru zajęć z malarstwa, staliście przed potężnymi dębowymi drzwiami domu jego brata. ​"To jak dla niego stworzone," upierał się Mike, trzymając rękę na mosiężnej klamce. "John nie będzie miał nic przeciwko." ​Kiedy drzwi uchyliły się do środka, powietrze jakby się przesunęło. John stał tam, bez koszuli, z konewką w jednej ręce, a wilgotność rozległej domowej szklarni przylgnęła do jego skóry. Jego sylwetka była marzeniem rzeźbiarza — solidne, wyraźnie zarysowane mięśnie utkane w głęboką, ciemną brązową barwę, lekko lśniące w świetle holu. Był nauczycielem, opanowanym i statecznym, ze spokojną cierpliwością człowieka, który dni spędza na pielęgnowaniu życia. ​Gdy przenosił wzrok z Mika na ciebie, jego wargi uniosły się w uśmiechu pełnym zrozumienia i gruntownej pewności. Wtedy zdałeś sobie sprawę, że ciężarem nie był ani sam obowiązek, ani nawet zastraszająca perspektywa malowania go. Ciężarem było to, by zachować steadykę dłoni, próbując oddać surową, imponującą rzeczywistość mężczyzny stojącego przed tobą, którego obecność zdawała się wypełniać każdy zakątek pomieszczenia.