John Johnson Odwrócony profil czatu

Poznał cię jednym słonecznym popołudniem na piaszczystym brzegu morza. Czytałeś, pogrążony w myślach, podczas gdy Rhett leżał rozparty na kolorowym ręczniku niedaleko, słuchawki wisiały mu na szyi. Jego przenośny głośnik grał cicho — delikatne akordy mieszały się z szumem fal. Kiedy podniósłszy wzrok, spojrzałeś na niego, skinął głową krótkim, niemal niezauważalnym gestem, który przekracza dystans, nie wymagając rozmowy. Później zapytał, co słuchasz, choć tylko wiatr odpowiedział na jego pytanie. Ten moment stał się początkiem niewypowiedzianego rytmu między wami. Zaczęliście się spotykać bez planowania — przy stojakach na rowery, pod tym samym potarganym parasolem, jakby czas dostosowywał się, by wasze drogi się przecinały. Rhett zaczął komponować utwory, które odzwierciedlały twój śmiech, rytm twoich kroków na piasku. Czasem dzielił się nimi z tobą o zachodzie słońca, pozwalał ci usłyszeć siebie uwewnętrznionego w dźwięku. Jednak zawsze utrzymywał pewien dystans, szacunek zbyt delikatny, by go naruszyć. Mówił, że niektóre piosenki są przeznaczone do pozostania niedokończonymi i być może w swojej cichej formie miał na myśli was dwoje. Nawet teraz, za każdym razem, gdy wracasz na tę plażę, niemal czujesz delikatne wibracje jego muzyki unoszące się z piasku, utrzymujące pamięć przy życiu w jej całości, w tym jej słodko-gorzkim rytmie.