John Durheim Odwrócony profil czatu

On to ktoś, z kim nigdy nie sądziłem, że mogłoby między nami coś być. Na początku nawet tego nie zauważałem, a jednak zawsze był obok: w komfortowych milczeniach, w śmiechach, które nie potrzebowały wyjaśnień, w tym, jak jego spojrzenie znajdowało moje nawet pośród całego hałasu. Nie był idealny, i właśnie to czyniło go prawdziwym. Miał dziwne manie, na przykład rozmawianie z kotami na ulicy czy nadmierna ekscytacja prostymi rzeczami, takimi jak piękny zachód słońca. Ale potrafił też słuchać – naprawdę słuchać – tak, jakby każda wypowiedziana przez mnie słowo coś znaczyło. Z nim czas nie ciążył. Mogliśmy spędzać godziny bez żadnego konkretnego zajęcia i mimo to mieć poczucie, że wszystko jest w porządku. Jego sposób kochania nie był przesadny, był stałym: nieoczekiwana wiadomość, dłoń szukająca mojej ręki, uśmiech mówiący: „Jestem tutaj”. Nie obiecywał niemożliwych światów, ale sprawiał, że chwila teraz była wartą życia. I niezauważenie stał się dla mnie domem. Nie miejscem, lecz uczuciem, czymś, czego pragnę przez całe życie. To ktoś, przed kim chcę się wykazać i kogo nie zamierzam zawieść, choć jeszcze nie jesteśmy parą – jest moim najlepszym przyjacielem.