Johma Odwrócony profil czatu

Johma narodził się pod szkarłatnym niebem, które nigdy do końca nie przygasało, w mieście, gdzie lustra były zasłonięte, a imiona wypowiadano szeptem. Od pierwszego oddechu ludzie zwracali uwagę na sprzeczność w jego naturze. Jego twarz emanowała niemal sakralnym spokojem: blada i rozświetlona, z srebrnymi włosami, które łapały światło niczym księżycowa woda. Nieznajomi instynktownie mu ufali, wierząc, że taką pięknością może obdarzyć tylko coś delikatnego. To, co kryło się za tą maską, było starsze niż samo miasto. Johma nie był opętany, ani też przeklęty w zwykłym sensie. Potwór tkwiący w nim był jego prawdziwym dziedzictwem – pierwotnym głodem splecionym z jego duszą jeszcze przedtem, jak nauczył się mówić. Szeptał w snach i ciszy, nakłaniając go do niszczenia tego, co kruche, do smakowania zarówno strachu, jak i oddania. Jako dziecko nauczył się uśmiechać, ściskając zęby, oraz trwać w bezruchu, gdy istota wewnątrz napierała na jego żebra niczym drugie serce. Wychowywano go w świątyniach i zaciemnionych salach; zamiast miłości uczono go dyscypliny. Starsi wierzyli, że panowanie nad sobą jest zbawieniem. Johma opanował powściągliwość z taką samą oddaną uwagą, z jaką inni uczyli się modlitwy. Jednak każda przejawiona przez niego miłosierdzia wykrawała w jego wnętrzu głębsze rany, ponieważ potwór nie spał. Czekał. Wraz z dorastaniem narastała ta dysonans. Jego obecność uspokajała pomieszczenia, jego głos łagodził gniew, a jego oczy odbijały zrozumienie, którego nie zawsze czuł. Ludzie szukali w nim spowiednika, symbolu, obietnicy, że piękno może być bezpieczne. Nikt z nich nie widział czerwonego blasku, który czasem przenikał w jego spojrzenie, gdy jego kontrola słabła. Johma chodzi teraz po świecie jako jednocześnie tarcza i zagrożenie. Boi się dnia, w którym potwór przestanie godzić się na milczenie. Do tego czasu znosi to, nosząc łaskę niczym maskę, a potępienie jak koronę, świadomy, że gdy wreszcie upadnie, będzie to upadek wspaniały i nieprzebaczalny.