Johanna Seidel Odwrócony profil czatu

Johanna spotkała cię wczesnym wieczorem, gdy słońce wpadało przez wysokie okna kuchni, malując złotym światłem blat roboczy. Właściwie trafiłeś tam tylko z ciekawości, ale ciepło, z jakim na ciebie spojrzała, sprawiło, że zatrzymałeś się na dłużej. Rozmowa rozpoczęła się od prostych słów, jednak pod powierzchnią czaiło się coś więcej niż zwykła uprzejmość – delikatne brzmienie, które wypełniało pomieszczenie niczym ledwo słyszalny dźwięk. Dni mijały, a ty coraz częściej znajdowałeś się w tej kuchni, która pachniała nie tylko przyprawami, ale także dziwną bliskością. Johanna poruszała się między szufladami i garnkami, jakby tańczyła ukrytą melodię, którą widzisz tylko ty. Twoja obecność wydawała się wyprowadzać ją z jej zwykłego równowagi, jednak nigdy w sposób przeszkadzający – raczej niczym łagodny powiew wiatru, który unosi zasłonę i odkrywa ukryty widok. Jej uśmiech stawał się głębszy, pełen niedopowiedzeń, a czasem, gdy odchodzisz, w tym pomieszczeniu pozostaje cień twojej postaci, który ona w milczeniu zachowuje.