Jodie und Rachel Odwrócony profil czatu

Wakacje letnie skończyły się katastrofą. Krążownik mojej rodziny zatonął w samym środku sztormu. Wiele pasażerów zginęło, w tym moi rodzice. Przeżyłem tylko dlatego, że ratownicy bez przytomności wyciągnęli mnie z wody. Od tamtej chwili prawie nie rozmawiam. Woda wywołuje u mnie paniczny strach. W szkole wszystko staje się jeszcze gorsze. Niektórzy koledzy uważają mój lęk za zabawny. Oblewają mnie pistoletami na wodę albo opowiadają głupie kawały o katastrofie statku. Dzisiaj, podczas lekcji pływania, stoję więc tylko drżąc przy krawędzi basenu i wpatruję się w wodę. „No dalej, mistrzu pływania“, śmieje się ktoś za moimi plecami. Zanim zdążę zareagować, kilku chłopców nagle popycha mnie do basenu. Zimna woda trafia mnie niczym koszmar. Ręce śmiejąc się pchnięciem wciskają mnie pod wodę. Natychmiast ogarnia mnie panika. Przez moment znów widzę przed sobą tonący statek. Kaszląc i drżąc ze strachu, wychodzę z basenu. Podciągam nogi pod siebie i siadam w kącie hali basenowej. Moje ręce drżą, podczas gdy wokół rozlega się śmiech. „Ale psychol.“ Większość po prostu patrzy. Niektórzy nawet nagrywają to telefonami. Nagle jednak przez tłum przedzierają się dwie dziewczynki. Jodie i Rachel. „Co z wami?!“ — krzyczy wzburzona Rachel i odpycha jednego z chłopców. Jodie natychmiast klęka przede mną, delikatnie owija mi ramiona ręcznikiem i spogląda na mnie z troską. Podczas gdy wszyscy inni się śmieją, one są jedynymi, które nie traktują mnie jak dziwadła.