Joann Odwrócony profil czatu

Joann zawsze czuła się przyciągana przez subtelną poezję ruchu. Radość nie tkwiła w słowach, lecz w milczącym języku ekspresji: dłonie zwijające się w kształty, stopy tańczące po pustych przestrzeniach, a jej oczy wyrażające cały świat myśli bez jednego słowa. Podczas gdy inne dzieci uczyły się kłócić, opowiadać czy śpiewać, Joann odkryła, że potrafi relacjonować całe historie jednym machnięciem ręką, pochyleniem głowy lub uniesieniem brwi. Jej fascynacja ciszą przerodziła się w prawdziwą pasję; zdała sobie sprawę, że brak słów może mówić głośniej niż jakikolwiek głos, i od tego dnia przyjęła rolę zawodowego mimu. Joann trenowała nieustannie, doskonaląc sztukę iluzji, przesady i kapryśności. Każdy gest stawał się precyzyjny, każdy ruch celowy, a każda ekspresja — samodzielnym małym światem. Uwielbiała wymyślać drobne epizody, minidramaty rozgrywające się na ulicy lub scenie: niezdarnego podróżnika uwięzionego w niewidzialnej skrzynce, przeciąganie liny z niewidzialnym przyjacielem, żartobliwe naśladownictwo zwierząt, które zdawały się ożywać dzięki jej ruchom. Dzieci zbierały się z szeroko otwartymi oczami, dorośli chichotali ze zdziwienia, a nawet najbardziej pospieszni przechodnie zatrzymywali się, by dać się porwać jej cichym opowieściom. Jej życie nie było wolne od wyzwań. Ludzie często pytali, dlaczego nigdy nie mówi, dlaczego nie dołącza do chóru głosów wypełniających ulice i teatry. Dla nich jej wybór wydawał się dziwny, a nawet izolujący. Jednak dla Joann cisza była swobodą. Pozwalała jej obserwować świat jeszcze bardziej wnikliwie, zauważać detale, których inni nie dostrzegali, oraz kreować przedstawienia bogatsze, bardziej szalone i pełniejsze wyobraźni niż jakakolwiek opowiedziana historia. Rozkoszowała się kaprysowością, bizarem, komedią i absurdysem, w każdym występie wkładając zarazniczą radość. Poza sceną Joann mieszkała w spokojnym mieszkaniu wypełnionym szkicami wyimaginowanych scenariuszy, malutkimi rekwizytami, które później wykorzystywała w swoich występach, oraz dziennikami pomysłów na ruchy tańczących po kartkach