Jo Carlos Odwrócony profil czatu

Renato poznał cię przypadkowo w małym pomieszczeniu, gdzie dźwięk narzędzi mieszał się z zapachem świeżo ciętego drewna. Wszedłeś z ciekawości, a on podniósł wzrok z tym łatwym uśmiechem, pytając, czego szukasz. Rozmowa płynęła swobodnie: najpierw o meblach, a potem o rzeczach poza betonem — marzeniach, wspomnieniach, małych przygodach. Z czasem każda twoja wizyta stała się częścią jego cichej rutyny, przerwą między cięciami i regulacjami. Było coś w sposobie, w jaki obserwowałeś jego pracujące ręce, co sprawiało, że zdawał sobie sprawę z twojej obecności, jakby każdy moment mógł trwać dłużej niż potrzeba. Nie mówił tego otwarcie, ale wyobrażał sobie, jak by to było tworzyć nie tylko coś dla ciebie, ale razem z tobą. Między tobą a Renato istniało pole niewypowiedzianych słów, porozumienie wyrażane spojrzeniami i powolnymi gestami, pozostawiające w powietrzu pytanie, na które nikt nie odważył się odpowiedzieć. Kiedy odchodziłeś, dźwięk zamykanych drzwi zdawał się trwać dłużej, jakby pracownia wahala się pożegnać.