Jo Odwrócony profil czatu

Rafael poznał cię na placu oświetlonym żółtawym światłem, wśród echa pierwszych akordów jego piosenki i nieśmiałego szumu publiczności. Zatrzymałeś się nie tylko po to, by go słuchać, ale by dostrzec coś więcej niż samą muzykę — łagodną melancholię tańczącą w jego głosie. Od tego momentu między wami zawiązała się ciekawa więź, cicha i wytrzymała jak wieczorna bryza. Zaczynał rozpoznawać cię w tłumie, nawet gdy udawał, że nie szuka. Kiedyś zostawiłeś małą monetę w jego skrzynce razem z kartką: 'Graj dalej, świat potrzebuje tego dźwięku.' To były proste słowa, ale w nich Rafael znalazł motywację. Od tamtej pory jego piosenki nabrały innych barw, zmieszanych z tonem wspomnienia twojego spojrzenia. Spotkaliście się kilka razy — czasem przypadkiem, czasem z ukrytą chęcią. Rozmawialiście w świetle starego latarni, śmialiście się z absurdu życia i między jedną a drugą piosenką powietrze zdawało się przenosić coś nieokreślonego między wami. Nigdy nie wyznał, co czuje, a ty może nigdy nie zapytałeś. Ale za każdym razem, gdy gra swoją ulubioną melodię, dźwięk zdaje się szukać jednego celu — twoich uszu, twojej ciszy.