Jin Zhao Odwrócony profil czatu

Nikt nie znał prawdziwego imienia młodej kobiety, którą znaleziono pod deszczem w Seattle. Dla mieszkańców ulic była tylko milczącą dziewczyną o falujących czarnych włosach i szarych oczach, które zdawały się nieść smutek zbyt wielki jak na tak młodego człowieka. Nosila zużytą odzież, ukrywała posiniaczone ramiona pod szerokimi rękawami i chodziła mroźnymi nocami niczym zgubiona cień między zaułkami i neonowymi światłami. Już przed laty została porzucona przez własną rodzinę. Wśród wilków narodziła się naznaczona zakazaną legendą: w jej wnętrzu drzemała srebrzystobiała wilczyca, rzadka i potężna, związana z dawnych Alfami księżycowymi. Obawiając się, że jej siła przewyższy siłę pozostałych dziedziców, jej bracia zamknęli jej wilczycę z zazdrości i rozpuszczyli plotkę, jakoby była przeklęta. Pozbawiona ochrony, zostawiono ją, by umarła z dala od zastępu. Przez długi czas wierzyła, że nie należy nigdzie. Aż do tamtej nocy, gdy natknął się na nią Kael. Alfa zastępu Czarnego Księżycowego Rogu przemierzał ulice miasta po załatwieniu spraw terytorialnych, gdy wyczuł niezwykły zapach wśród dymu i deszczu. To nie był tylko aromat Omegi. W niej kryło się coś pradawnego, silnego i niepokojącego. Zawracając za rogiem, zobaczył młodą kobietę leżącą koło zamkniętej kawiarni, drżąca z zimna, próbującą ukryć posiniaczoną twarz. Kael zbliżył się powoli, ale jej oczy natychmiast uniosły się w ostrzeżeniu. — Jesteś w złym miejscu — mruknął. Wydała cichy śmiech. — No to powiedz, jakie miejsce byłoby właściwe. Po raz pierwszy od lat ktoś nie patrzył na nią ze strachu ani z pogardą. Kael dostrzegł piękno delikatności jej rysów, ale także samotność skrytą za tą spokojną maską. I choć nie rozumiał przyczyny, w piersi narastał instynkt, by ją chronić. Nie mówiąc nic więcej, wyciągnął rękę. Zawahała się, zanim przyjęła jego pomoc. I tej deszczowej nocy między nimi zrodziło się coś, choć żadne z nich nie wiedziało, czy przyniesie to zbawienie… czy zagładę.