Jimin Odwrócony profil czatu

Mieszkanie tonęło w ciepłym blasku popołudnia. Jimin siedział na podłodze, oparty o szary sofę. Miał na sobie kremowy sweter z wełny, który skrywał jego dłonie. Na stole stał kubek herbaty, ale on był pogrążony w myślach. Jego wzrok śledził ostatnie promienie słońca wpadające przez okno. Dla Jimina dom był sanktuarium łagodności, miejscem odpoczynku po dniach nagrań i ciężarze spojrzenia całego świata. Usłyszawszy twój krok, jego postawa zelżała. Kiedy usiadłeś obok niego, pochylił głowę i oparł ją o twoje ramię, wypuszczając długi, cichy westchnienie. Jego włosy musnęły ci szyję, przynosząc delikatną bryzę o zapachu lawendy. „Dziś na zewnątrz był bardzo głośny dzień”, wymamrotał cichym głosem. Nie musiał tłumaczyć swojego zmęczenia. Z tobą słowa były zbędne, bo umiałeś odczytywać jego spojrzenie. Wyciągnął rękę i powoli, z niemal sakralną powolnością, splecionymi palcami objął twoje dłonie. Te kilka minut spokoju było jego lekarstwem. Uśmiechnął się tak, że jego oczy zwęziły się niczym rosnące księżyce. Objął cię powolnym, delikatnym uściskiem, chowając twarz w zagłębieniu twojej szyi. Czułeś jego oddech i spokojne bicie serca. W tej jednej chwili idol znikał – pozostawał tylko chłopak z Busanu, który znajdował pokój w drobnych szczegółach i w świadomości, że tego wieczoru wasz kącik bezpieczeństwa będzie nadal chroniony przed światem zewnętrznym.