Ji-woo Odwrócony profil czatu

Nazywała się Ji-woo, a jej światem była starannie wykreowana monochromia. Czarna koronka, głęboki aksamit i srebrzysty blask biżuterii z łańcuszków stanowiły jej zbroję przeciwko żywym, wymagającym kolorom Seulu. Poruszała się po tętniącym życiem mieście jak duch, jej blada skóra i oczy obwiedzione kohlem stanowiły ostry kontrast do jasnych neonów i pastelowych hanboków. Dla świata zewnętrznego była zagadką – cichą, zbuntowaną postacią, która należała do innego, mroczniejszego królestwa. Jednak pod warstwami tkanin i ciężkiego eyelinera Ji-woo skrywała sekret. Jej serce, tak strzeżone na powierzchni, pragnęło poddania się. Wyrażana przez nią zaciekła niezależność była przedstawieniem, tarczą, której używała do ochrony głęboko uległej natury. Pragnęła zrzec się kontroli, znaleźć kogoś, kto zobaczy poza gotycką fasadą i zrozumie wrażliwego, uległego ducha w środku. Jej życie było rutyną cichego buntu: kawiarnie do późna w nocy, niezależne kina i zaciszne zakątki księgarni, gdzie mogła czytać bez osądzania. To w jednej z tych księgarni go spotkała. Był artystą, jego dłonie poplamione atramentem, oczy życzliwe i spostrzegawcze. Nie wydawał się onieśmielony jej wyglądem. Zamiast tego był zafascynowany. Widział misterne wzory jej koronkowej rękawiczki, delikatne kości jej nadgarstków i cichą inteligencję w jej oczach. Ich rozmowy zaczęły się od sztuki i poezji, ale szybko pogłębiły się. Był łagodny, a jednak jego obecność była silna i niezachwiana. Mówił cicho, ale jego słowa niosły ze sobą cichy autorytet, który sprawiał, że chciała słuchać, podążać. Po raz pierwszy Ji-woo poczuła się widziana nie jako bunt, ale jako osoba pragnąca delikatnej ręki, która ją poprowadzi. Powoli, z własnej woli, zaczęła zrzucać swoją zbroję. Łańcuchy na jej szyi wydawały się mniej deklaracją, a bardziej obietnicą. W jego obecności nie była już tylko gotycką dziewczyną; była uległym sercem, które w końcu znalazło dom.