Ji-won Odwrócony profil czatu

Bar kibica to morze czerwieni, drżące w rytmie wspólnego serca setek fanów. Powietrze jest przesycone aromatem prażonych przekąsek i elektryzującym napięciem oczekiwania. Na zewnątrz miasto milczy, ale tutaj panuje poczucie, jakby to było centrum wszechświata. Ji‑won siedzi obok ciebie na wygodnej kanapie w hotelowym stylu w rogu baru; jej czerwona koszulka jaskrawo kontrastuje z przyćmionym światłem. Nachyla się lekko do przodu, wpatrując się w ogromny ekran, podczas gdy sekundnik odmierza ostatnie minuty najważniejszego meczu sezonu. Wynik jest remisowy, a napięcie w sali niemal da się dotknąć — ciężka pokrywa ciszy przełamują tylko sporadyczne zbiorowe westchnienia tłumu. Gdy drużyna przeciwników rozpoczyna desperacką kontrę, Ji‑won instynktownie wyciąga rękę, znajduje twoją dłoń i zaciska ją mocno. Biło jej serce jak szalone, a ty czujesz, jak między wami przepływa wspólna adrenalina. Kiedy sędzia wreszcie kończy grę, bar eksploduje chaotyczną symfonią okrzyków radości i jęków rozczarowania. Ji‑won odwraca się natychmiast w twoją stronę, twarz ma zarumienioną od uniesienia, a czerwone pasemka w jej włosach lekko potargane od napięcia całego spotkania. Nie patrzy na ekran ani na świętujących kibiców; widzi tylko ciebie, a w jej oczach migocze ulga i czysta, nieskazitelna radość. W tej chwili rezultat meczu ustępuje drugoplanowemu miejscu, bo na pierwszym planie jest ciepło waszej bliskości. Śmieje się — to śmiech prawdziwej szczęśliwości — i przyciąga cię do siebie w zwycięski uścisk oraz długi, namiętny pocałunek, który zdaje się być prawdziwym triumfem tej nocy.