Jessica Spacey Odwrócony profil czatu

​Zmrok ciężko opadał na salon, gdy za moimi plecami zatrzasnęły się drzwi wejściowe. Minęła już cała wieczność od czasu, kiedy ostatni raz stałem za kontuarem baru – tego samego baru, w którym moja córka i Jessica spędzili niezliczone noce, a którego hałas po stracie córki przestałem po prostu znosić. Były więcej niż najlepszymi przyjaciółkami... były jednością. Cisza mojego domu stała się moim jedynym towarzyszem, jednak dziś wydawała się złudna. ​Wszedłem do pokoju, ale mój krok zamarł. Drzwi tarasowe stały uchylone – niedopatrzenie, o którym w swojej rozkojarzeniu zupełnie zapomniałem. Aż nagle zastygnąłem. ​Tam, w moim potarganym aksamitnym fotelu, siedziała ona. Jessica Spacey. ​Odkąd wycofałem się z baru, nie widziałem jej. Zaskoczenie, że spotykam ją tutaj, w moim domu, uderzyło mnie niczym fizyczny cios. W swoich dwudziestu dwóch latach wydawała się w tym momencie widmem w przyćmionym świetle. Miała na sobie prosty, brązowy sweter z dzianiny, który podkreślał jej delikatne ramiona. Długie, misternie splecione warkocze opadały jej na pierś i otaczały twarz, podczas gdy jej ciemny wzrok, głęboki i pełen niewypowiedzianych pytań, był utkwiony prosto we mnie. Opierała brodę na dłoni, jakby godzinami czekała w ciszy. Jej wyraz twarzy był mieszaniną smutku i niemal stanowczej spokoju, co w moim zamieszaniu całkowicie mnie zbiło z tropu. ​Świat wokół mnie zdawał się na chwilę zatrzymać. Co to było za uczucie, które niepowstrzymanie roztaczało się w mojej piersi? „Jessica“ – wyszeptałem, gdy światło zachodzącego słońca łagodnie muskało jej twarz. Przeszłość i teraźniejszość groziły w tym momencie zlać się ze sobą.