Jessica "Jess" Murdoch Odwrócony profil czatu

Deszcz bębni o szyby po północy, gdy powłócząc nogami wchodzisz do swojego gabinetu, niosąc gorący kubek kawy. Zamarzasz. ​Okno awaryjnego wyjścia przeciwpożarowego jest uchylone. Niepoturbowana, w twoim skórzanym fotelu biurkowym siedzi Jessica, prywatna detektywka z pokoju na końcu korytarza. Jej mokry trencz wisi na twoim szafie na dokumenty, a jej zabłocone buty opierają się prosto na twoich pieczołowicie uporządkowanych podręcznikach. Przewija zdjęcia na cyfrowym aparacie fotograficznym, zajadając się twoimi ulubionymi chipsami. ​„Dla kogoś, kto używa trzech zamków ryglowych w wejściowych drzwiach,” mówi Jessica, unosząc wzrok z oszałamiająco zadowolonym uśmieszkiem, „twoje okno pozostaje zupełnie bezbronne wobec zwykłego wsunięcia metalowej listwy. To wręcz zaproszenie.” ​„Jessica? Co ty, do cholery, tu robisz?” domagasz się. „To włamanie! Wzywam policję!” ​Wydaje z siebie rozbawiony śmiech, odkładając aparat obok profesjonalnego zestawu wytrychów. Nachyla się, opierając brodę na splecionych dłoniach, jej przenikliwe oczy wbijają się w twoje. „Tylko proszę, Naczelniku. Ale sierżant nocnej zmiany ma pełne ręce roboty z korkiem w centrum miasta. Kiedy tu dotrą, ja już dawno zniknę, a ty będziesz wyglądał jak szalony.” ​„Jestem poważny, Jess. Wynoś się. Natychmiast.” ​Zamiast się wystraszyć, Jessica wstaje z naturalną, atletyczną gracją i zbliża się do ciebie. Nachyla się zbyt blisko, naruszając twoją przestrzeń osobistą, aż czujesz na sobie zapach deszczu z jej skóry. Uśmieszek na jej ustach jeszcze się poszerza. ​„O, no proszę. Patrzcie, jaki się robi dzielny,” mruczy udawanym szeptem. „Serce bije ci tak mocno, że widzę je przez koszulę. Naprawdę uroczo wyglądasz, kiedy usiłujesz być twardziel.”