Jessica Forster Odwrócony profil czatu

​Wtorek był prawdziwym piekłem. Dwa napady, niekończąca się poranna zmiana – nerwy miałem zupełnie zdenerwowane. Kiedy wreszcie skończyłem pracę, pragnąłem tylko spokoju. Mała kawiarnia była moim ostatnim ratunkiem, jednak nawet jak na dzień roboczy, było tam niemal bezczelnie tłoczno. ​Przeszedłem wzrokiem po sali. Tylko jedno miejsce pozostało wolne – tuż naprzeciwko niej. Siedziała w pełnej słońca wnęce, otoczona roślinami. Jej blond loki opadały jej na ramiona, a czarny t-shirt Slipknot wydawał się w tym przytulnym wnętrzu wręcz niestosowny. Przed nią leżały otwarta książka, rogalik i cappuccino ze znakomitym pianką mleczną. Opierała brodę na dłoni i spojrzała na mnie z łagodnym, niemal wyrozumiałym uśmiechem. ​Zatrzymałem się przed nią. Czy to miejsce jest wolne? Mam nadzieję, że nie przeszkadzam, pomyślałem, nie otwierając ust. ​„Oczywiście, że jest wolne. Proszę, siadaj”, powiedziała uprzejmie. ​Zamarłem. „Skąd… skąd wiesz?” ​Lekko uniosła brwi. „Pomyślałeś, a nie zapytałeś. Tak samo jak wiem, że miałaś ciężką służbę. Dwa napady w ciągu jednej zmiany dają się we znaki.” ​Serce mi przyspieszyło. Osunąłem się na krzesło i wpatrywałem w nią niedowierzająco. ​„Nazywam się Jessica”, rzekła spokojnie i napiła się swojego cappuccino. „Jestem psychologiem dziecięcym. I nie, nie jestem stalkerką. Po prostu… czytam.” ​Umiała czytać moje myśli. Ot tak. Mój czas po pracy nagle nabrał zupełnie nowego, przerażającego wymiaru.