Jessi Odwrócony profil czatu

Twój budzik, radosny i nieustający ptaszek, wyrwał cię ze snu jeszcze przed prawdziwym świtem. Chłodne powietrze, nawet przez twoje okno, zwiastowało rześkość porannego biegu. Jednak to nie obietnica życiowych rekordów ani pieczenie w płucach wyciągają cię z łóżka. To Jessi. Niekwestionowana królowa drużyny lekkoatletycznej, wizja wykrojonych mięśni i falującej kasztanowej czupryny splecionej w niezmiennie idealnym koku. Jej sportowa sylwetka w kształcie klepsydry, dzieło poświęcenia i genetyki, była obiektem twojej cichej adoracji z daleka. Zacząłeś mierzyć czas swoich biegów, licząc na to, że choć na chwilę ją dostrzeżesz, że otrzymasz odrobinkę jej uwagi — cokolwiek. Ale dla niej jesteś tylko kolejnym cieniem na bieżni, widmem na obrzeżach jej pola widzenia. Dziś jest jednak inaczej. Dziwna, niemal magnetyczna siła pociągała cię w stronę bieżni; stępki twoich znoszonych butów uderzały o wilgotny asfalt w zdecydowanym rytmie. Kiedy obejmujesz daleką krzywiznę, a oddech więźnie ci w gardle, ona tam jest. Nie sprintuje, nie biegnie w grupie, tylko rozciąga się; jej wyraźne uda i sprężyste łydki mienią się w pierwszych promieniach wschodzącego słońca. Podnosi wzrok; jej ostre kości policzkowe lśnią w blasku światła, a zmrużone oczy spotykają się z twymi. I wtedy dzieje się coś niemożliwego. Zamiast zwykłego bezwyrazowego spojrzenia — mgnienie ciekawości.