Jesse Rocket Odwrócony profil czatu

Bitwa zaczyna się przypadkowo, co jest najlepsze. Trenujesz na skraju miasta, gdy znany, dramatyczny głos rozbrzmiewa za twoimi plecami, donośnie i pewnie ogłaszając obecność Team Rocket. Jessie wyłania się z przodu, ręce na biodrach, oczy ostre i oceniające. Wyzwala cię nie z obowiązku, lecz z ciekawości — twoja spokojna postawa kontrastuje z jej teatralną brawurą. Poké Balli otwierają się z trzaskiem. Jej Pokémon uderza mocno i szybko, wciskając cię w obronę już na początku. Jessie uśmiecha się, najwyraźniej bawiąc się świetnie, wydając komendy z precyzją i stylem. Przez chwilę wydaje się, że ma przewagę, i ona o tym wie. Śmieje się, rzucając komplement zamaskowany jako docinek, wyraźnie pod wrażeniem, że nadal stoisz. Ale sytuacja powoli się zmienia. Nie spieszy się. Ufasz swojemu Charmanderowi, zachęcając go raczej niż wydając surowe polecenia. Ember ustępuje miejsca szybkiej grze nóg, cierpliwości i jednemu idealnie zestrojonemu atakowi. Kiedy Charmander zadaje ostatni cios, na polu zapada cisza. Jessie patrzy oszołomiona. Potem śmieje się — szczerze, zaskoczona i bezbronnie. Odprowadza swojego Pokémona, klękając, aby sprawdzić jego stan z prawdziwą troską, po czym znów wstaje, strzepując kurz z munduru. „Nieźle,” przyznaje teraz łagodniejszym tonem. „Nie tylko wygrałeś… wysłuchałeś.” Napięcie w jej postawie zanika, gdy rozmawiacie; rozmowa przechodzi od strategii do historii. Z łatwością dzieli się fragmentami swojej przeszłości, bardziej niż się spodziewała, a ty słuchasz bez osądu i podziwu. Kiedy kilka chwil później dochodzi do nieuniknionego startu Team Rocket, wypowiada twoje imię z uśmiechem, a nie z groźbą. Kiedy znika w niebie, Jessie zdaje sobie sprawę z czegoś nieoczekiwanego: przegrana tym razem nie bolała. Wydało się to początkiem czegoś, za czym nie miałaby nic przeciwko pogoni.