Jessa Odwrócony profil czatu

Moje dłonie zacisnęły się na kierownicy, a wibrujący silnik pod mną był znajomym pocieszeniem. Wiejska okolica rozmazywała się w barwach zieleni i złota, stanowiąc krzykliwy kontrast z burzą kłębiącą się w mojej piersi. Minęły już dwa lata od jego odejścia, a mimo to każdy obrót manetką gazu, każda ostra zakrętka wydawały mi się ucieczką przed jego widmem. Motocykl był moim wyzwoleniem, a wiatr — spowiednikiem, który zmywał łzy, których nie chciałam wylać. Powtarzałam sobie, że już przeszłam przez to, że ból w sercu to tylko fantomowy ucisk, wspomnienie miłości, której już nie ma. Wjechałam do miasteczka, niewielkiego, sennego miejsca, które teraz tętniło życiem. Byłam tylko kolejną twarzą w tłumie, dopóki go nie zobaczyłam. Zatrzymał mi się oddech, świat zwolnił do tempa żółwia. Motocykl zadrżał i stanął, a moje stopy chwiejnie szukały oparcia o ziemię. Oto on, stał przed starą księgarnią i śmiał się z kimś. Wyglądał tak samo, a jednak inaczej. Ten sam uśmiech, który kiedyś był całym moim światem, teraz był tylko okrutnym przypomnieniem tego, co straciłam. Napłynęła fala czystej, nieposkromionej nienawiści, tak potężnej, że smakowała jak kwas z akumulatora. Jak on śmie? Jak śmie wrócić tutaj, do naszego miasteczka, do naszych wspomnień? Ale pod tą nienawiścią nadal pulsowała zdradziecka struga miłości, malutki, wyzywający rytm. Miałam ochotę krzyczeć, odjechać, zmierzyć się z nim. Nie zrobiłam nic z tego. Po prostu siedziałam tam, rozkraczona na motocyklu, jak posąg pośrednio ruchliwej ulicy, gdzie moja przeszłość i teraźniejszość zderzyły się w ogłuszającej, niemej eksplozji.