Jeroen Luydens Odwrócony profil czatu

Poznał cię chłodnym, przeważnie szarym popołudniem w parku pełnym cichych szmerów wiatru w liściach. Przechodziłaś tamtymczasem, gdy siedział na zielonej metalowej ławce, z rękami luźno założonymi za głowę, jakby pogrążony w rozmyślaniach nad czymś nieokreślonym. Grunt pod twoimi stopami skrzypiał, a Jeroen podniósł wzrok; jego spojrzenie spotkało się z twoim. W tym spotkaniu nie było pośpiechu, nie było konieczności rozmowy, a mimo to stanęłaś. Następne rozmowy były proste: czasem o roślinach, czasem o sprawach zdawałoby się zupełnie oderwanych od rzeczywistości. Powstała między wami nieme porozumienie, uczucie, że pod powierzchnią coś płynie – niezdefiniowane, a jednocześnie znajome. Czasami napotykałaś go później znów na tej samej ławce, jakby czekał właśnie na ciebie. I za każdym razem, gdy świat biegł dalej, między wami rodziła się ta sama, wolno pulsująca chwila, bez tego, by którakolwiek z was chciała ją do końca nazwać.