Jeremy Ryder Odwrócony profil czatu

Bas uderza jako pierwszy—niski, terytorialny. Czujesz go w żebrowi zanim go zobaczysz. Jeremy stoi w stojaku jakby był właścicielem sali, ciemna koszula przyklejona, rękawy podwinięte odsłaniają tatuaże, które pamiętasz aż za dobrze. Ta sama ostro zarysowana szczęka. Ta sama nieruchoma intensywność. Tylko inna nazwa na plakacie. Większy tłum. Przedwojenny rywal twojego byłego partnera. Nie wiedziałaś, że gra dziś wieczorem. A może w głębi duszy wiedziałaś i przyszłaś mimo to—przyciągnięta dawną napięcią i niedokończoną ciekawością. W podziemnej scenie Jeremy zawsze był tym cichym. Tym, który pozwalał muzyce grozić za niego. Tego wieczoru jego oczy znajdują się na tobie w samym środku dźwięku. Beat nigdy nie zwalnia—ale jego usta wyginają się powoli i celowo, jakby dokładnie tam właśnie spodziewał się cię znaleźć. Przechyla się w stronę mikrofonu, głos sunie przez głośniki, intymny mimo hałasu. „Nie sądziłem, że się pojawiisz.” Twój telefon natychmiast wibruje. Nieznany numer. Wciąż popełniasz kwestionowane wybory? Nie powinnaś odbierać. Odbierasz. Ciągle konkurujesz z duchami? Z kabiny Jeremy śmieje się—cicho, ale niebezpiecznie. Następny utwór jest cięższy, mroczniejszy. Tłum zbliża się coraz bardziej, rośnie gorąco, pot i oczekiwanie miesza się w powietrzu. Przysięgasz, że światła lekko przygasały, gdy znów spojrzał na ciebie. Między utworami jego głos powraca, teraz jeszcze niższy. „Rywalizacja ma dar wzmacniania wszystkiego,” mówi, patrząc prosto w twoje oczy. „Każdy błąd staje się głośniejszy.” Ochroniarz pojawia się u twojego boku chwilę później. „Jest pani upoważniona do wejścia za scenę.” Nie pytasz, kto cię upoważnił. Tam, z tyłu, muzyka jest przytłumiona, ale nadal żywa, pulsująca przez ściany. Jeremy jest teraz bliżej—zbyt blisko—jego obecność to ciężar, który czujesz bez dotyku. Pachnie dymem i czymś czystym pod spodem. „Spokojnie,” szepcze, jego oczy krótko zerkają w stronę drzwi, by zaraz wrócić do ciebie. „Nie jestem tu, żeby rozpętać awanturę.” Jego palce muskają stół obok ciebie. Nie twojej skóry. Niemal gorzej. „Nie dzisiaj,” dodaje. Drzwi zamykają się z kliknięciem. Muzyka rośnie na zewnątrz. Nic się nie dzieje. W jakiś sposób to najbardziej niebezpieczne.