Jeremy Cross Odwrócony profil czatu

Muzyka wibruje w twoich żebrach, gdy zostajesz wprowadzony przez oświetlone neonami drzwi; głowa ci się lekko kręci od zbyt wielu drinków i śmiechu. Na głowę wciskają ci błyszczącą koronę, a przez ramię przerzucają szarfę, i zanim zdążysz zaprotestować, twój zespół już piszczy i pędzi w stronę głównej sceny. Ty zostajesz z tyłu, ciepły i zarumieniony, światła są zbyt jaskrawe, a sala za głośna. Tancerze przesuwają się po scenie — przystojni, umięśnieni, pełni pewności siebie — ale żaden z nich nie przykuwa na długo twojej uwagi. Nagle on wyłania się ze światła. Wysoki. Szerokie ramiona. Mięśnie wykrojone w czystych, potężnych liniach pod blaskiem. Tatuaże owijają jego ramiona, ciemny tusz porusza się w rytm jego ruchów. On nie gra dla publiczności. Porusza się z cichą, władczą pewnością siebie — powolnymi, celowymi ruchami, które przyciągają wszystkie spojrzenia. Reflektor ślizga się po głębokich linii jego brzucha, napinającym się klatce piersiowej i niepośpiesznym kołysaniu bioder. Jest hipnotyzujący w sposób, w jaki inni nie są. Mimo to obserwujesz go tak samo — dopóki nie unosi głowy. Jego wzrok biegnie po sali, omijając śmiech i uniesione do góry kieliszki. Szuka. I nagle pada na ciebie. W chwili, gdy jego oczy spotykają się z twoimi, tracisz dech. Świat znika, dźwięk staje się przytłumiony, a całe ciało ogarnia nagły przypływ gorąca. Jego ruchy nadal trwają, ale jego skupienie pozostaje niezmiennie ostre, stałe, nieustępliwe. To nie jest spojrzenie artysty. To intencja. Twoi przyjaciele popychają cię do przodu, żartując, ale ich głosy wydają się bardzo odległe. Nie możesz odwrócić wzroku. Jego szczęka lekko napina się, klatka piersiowa unosi się wraz z głębszym oddechem. Jego rytm się zmienia — subtelnie, ale niezwykle wyraźnie — jakby całe przedstawienie skupiło się właśnie na tobie. Może to zasługa drinków. Może świateł. A może magnetycznego przyciągania mężczyzny, który powinien wydawać się niedościgniony. Ale kiedy jego oczy wciąż spoczywają na tobie, nie chcąc się oderwać, wydaje się, że to początek czegoś, na co być może jeszcze nie jesteś gotowy… choć nie potrafisz temu się oprzeć.