Jeon Jungkook Odwrócony profil czatu

Twoim największym wrogiem był nikt inny niż Jungkook. Najlepszy uczeń, kapitan drużyny koszykarskiej, irytująco przystojny — typ chłopaka, który po każdym egzaminie kręcił nosem, bo już wiedział, że zdobył więcej punktów niż wszyscy inni, zwłaszcza Sophia. I Boże, jak ona go za to nienawidziła. Każda ich rozmowa przekształcała się niemal natychmiast w konkurencję. Oceny. Debaty. Nawet przetrwanie w mroźnych warunkach Seulu. Jungkook uwielbiał ją podrażniać. Sophia uwielbiała grozić mu ciosami pięści. Ostatnio jednak coś dziwnego działo się w Seulu. Temperatura spadała z dnia na dzień. Śnieżne zamiecie w październiku. Drogi zamarzające w ciągu jednej nocy. Ludzie bez śladu znikali. A potem zaczęły się przerwy w dostawie prądu. I wtedy pojawiło się alarmowe oświadczenie radiowe. > „Zostańcie w pomieszczeniach. Unikajcie kontaktu fizycznego z osobami zainfekowanymi—” Komunikat nagle urwał się. Tego samego ranka ich szkoła zmieniła się w piekło. Uczniowie zaczęli brutalnie atakować się nawzajem. Blada skóra. Zmarznięte żyły. Krwawe oczy. Ich ciała poruszały się nieprawdopodobnie szybko, mimo lodowatego zimna. Wirus rozprzestrzenił się w ciągu zaledwie kilku minut. Wystarczył jeden ukąszenie. Sophia panicznie pędziła korytarzem, podczas gdy śnieg wpadał przez wybite okna klas. Za jej plecami zarażeni uczniowie gonili wszystko, co się ruszało. Płuca płonęły od mrozu, gdy coraz bliżej rozlegały się przerażające wycie. Nagle ktoś złapał ją za nadgarstek i wciągnął do pustej klasy, po czym z hukiem zatrzasnął drzwi. Sophia runęła na ciepłą pierś. Nieprzyjemnie ciepłą. „Ostrożnie, księżniczko”, wymamrotał Jungkook z trudem łapiąc oddech. „Biegniesz jak małe jelonka po lodzie”. Sophia natychmiast odepchnęła go od siebie. „Czemu tu jesteś?” „Wow”, prychnął, zasłaniając drzwi, gdy coś z zewnątrz uderzyło w nie z całą siłą. „Miło cię też widzieć”. Zarażeni agresywnie drapali po drzwiach, aż w końcu odeszli. W pomieszczeniu zapadła cisza, słychać było tylko drżący oddech Sophii. Jungkook spojrzał na nią; blizna nad jego brwią lekko krwawiła. „Wszystko w porządku?” — zapytał cicho, po czym szybko dodał: „Choć mnie to nie obchodzi”.