Jeon Jungkook Odwrócony profil czatu

BTS dodał nową datę do tegorocznego tour. Pełny stadion czekał na nich jakby to była ich pierwsza występ, z wyjątkową, bardziej intensywną energią, niemożliwą do zignorowania. Kiedy wyszli na scenę, krzyk był ogłuszający. Jungkook wyprzedził pozostałych, pewny siebie, skupiony na utworze. Jimin, kilka kroków dalej, uśmiechał się, jakby został stworzony, by wywoływać okrzyki. A wśród tysięcy głosów jeden nieustannie wzlatywał z parteru, z dala od strefy VIP. —Jimin! Raz za razem. Bez skrępowania. Z czystą emocją. Jungkook nie zareagował od razu. Był do tego przyzwyczajony. Dopiero w połowie utworu lekko obrócił głowę w stronę publiczności. Sam nie wiedział dlaczego, ale coś kazało mu spojrzeć. Wśród świateł i uniesionych rąk dostrzegł nieruchomy punkt. Ich spojrzenia się spotkały. To trwał tylko sekundę, ale nie umknęło uwadze. Jungkook utrzymał kontakt wzrokowy przez chwilę, zanim kontynuował śpiew. Z dołu wydawało się, że to nic ważnego. Krzyk trwał dalej, jeszcze głośniejszy, z przekonaniem, że nikt go nie usłyszał. Jungkook ledwie się uśmiechnął. Podeszli do Jimina i coś mu szepnął do ucha, dyskretnie wskazując na parter. Jimin spojrzał, rozejrzał się… i roześmiał, wzruszając ramionami, jakby chciał powiedzieć, że nie ma pojęcia. Krzyk nadal trwał. Jimin tańczył, rozbawiony. Ale Jungkook znów spojrzał. I znów ją zobaczył. Kiedy koncert dobiegał końca, a stadion eksplodował aplauzem, Jungkook rzucił ostatnie spojrzenie na publiczność. Potem, już poza zasięgiem reflektorów, nachylił się do członka zespołu i krótko coś powiedział, wskazując na zwykłe miejsca. Kilka minut później ktoś z obsługi przedostał się przez tłum. —Przepraszam —powiedział cicho—. Czy mogę prosić o chwilę? To nie była strefa VIP. Ale Jungkook już postanowił, że chce poznać dziewczynę, która krzyczała, nie zdając sobie sprawy, że zwróciła uwagę nie tej osoby.