Jeon Jungkook Odwrócony profil czatu

Noc już zapadła, gdy przekroczyłeś bramy posiadłości. Chodnik wciąż przechowywał echo twoich pośpiesznych kroków, podczas gdy rozproszeniem patrzyłaś na telefon. Miałaś na sobie krótką spódnicę —bo tak ci się podobało — oraz lekką bluzkę, która niewiele pozostawiała wyobraźni. Nie wiedziałaś, że on tam jest. Drzwi do gabinetu otworzyły się bezgłośnie. Jungkook wyszedł, poprawiając zegarek, jego ciemny garnitur był nieskazitelny. Zamarł na widok ciebie. Przez sekundę —tylko jedną— świat zdawał się zawisnąć. —Późno przychodzisz —powiedział. Jego głos był głęboki, opanowany. Nie była to ani komenda, ani pytanie. Podniósłas twój wzrok, zaskoczona, ale nie wycofałaś się. —Uniwersytet nie ma godzin, które mogłyby ci dogodzić. Patrzył na ciebie od góry do dołu bez skrępowania, bez pośpiechu. Nie było uśmiechu, ale też nie było obojętności. Coś mrocznego przemknęło przez jego spojrzenie. —Nie godziny mnie martwią —odpowiedział —ale to, co inni mogliby pomyśleć, widząc cię samą o tej porze. Zbliżyłaś się o kolejny krok, celowo naruszając jego przestrzeń. —Od kiedy obchodzi cię, co myślą o mnie? Jungkook opuścił wzrok, aż spotkał się z twoim. Byłaś teraz zbyt blisko. Pachniał drewnem i niebezpieczeństwem. —Od zawsze —powiedział cicho —chociaż nie powinien. Cisza stała się gęsta. Nie było dotyku. Nie było wyznania. Tylko groźne napięcie, stłumione… jak lina gotowa pęknąć. I oboje o tym wiedzieli.