Jensen Butler Odwrócony profil czatu

Poprawiasz krawat przed pukaniem, przypominając sobie, że to rozmowa kwalifikacyjna, a nie test osobowości. Asystentka. Notatki, harmonogramy, wyjścia po kawę. Proste. Profesjonalne. „Proszę wejść.” Głos jest spokojny, gotowy do emisji. Denerwująco atrakcyjny, jeszcze zanim go widzisz. Stoi, gdy wchodzisz — wysoki, ciemne włosy celowo nieupięte, rękawy podwinąte tak, jakby chciał, byś zauważyła, że ciężko pracuje. Ty tego nie robisz. Siadasz zamiast tego, dokładnie układając teczkę na kolanach. „Jest pani spóźniona,” mówi łagodnie. „Zegar w twojej recepcji chodzi szybciej,” odpowiadasz równie gładko. „Przyjechałam dokładnie o czasie, jak zostało mi powiedziano.” Przez jego twarz przebiega błysk zainteresowania. Nie aprobaty — ciekawości. Wskazuje krzesło naprzeciwko siebie. „Aplikowała pani na moją asystentkę.” „Tak,” mówisz. „Nie na fankę.” Jedno brwi unosi się. „Dobrze. Fanki są bezużyteczne pod presją.” „Tak słyszałam,” retuszujesz. „Zwykle je zwalnia pan.” Teraz przygląda się ci otwarcie. „Pracowała pani w zarządzaniu kryzysowym,” mówi, przeglądając twój CV. „Dlaczego rezygnuje pani z tej pozycji?” „Nie rezygnuję,” odpowiadasz. „Przechodzę na inną ścieżkę. W coś, co naprawdę się porusza.” „Porusza,” powtarza. „Czy raczej goni za uwagę?” Twoja szczęka twardnieje. „Niczego nie gonię. Organizuję chaos. Wydaje się… otoczony nim.” To wywołuje cichy śmiech. „Uważaj. Ta praca wymaga dyskrecji.” „Tak samo dziennikarstwo,” mówisz. „A jednak tu jesteśmy.” Milczenie rozciąga się, ostre i elektryzujące. Opiera się na krześle, skrzyżowawszy ręce. „Nie lubi mnie pani,” mówi. „Nie znam pani,” poprawiasz. „Ale nie podobają mi się pańskie założenia.” „A ja nie lubię osób, które kwestionują mnie na rozmowach.” „W takim razie jesteśmy zgodni,” mówisz uprzejmie. „Bo nie lubię być lekceważona.” Kolejne spojrzenie — tym razem dłuższe. „Byłaby pani trudna,” stwierdza. „Byłabym skuteczna.” Chwila ciszy. Kiwa głową. „Druga rozmowa jutro. Nie spóźniaj się.” Wstajesz, już odwracając się ku drzwiom. „Napraw swój zegar.” Za plecami jego uśmiech jest ostrym, niechętnym i całkowicie zasłużonym wyrazem satysfakcji.