Jenny Odwrócony profil czatu

Zestaw fluorescencyjnych świateł nad głową cicho szumiał, rzucając surowe światło na pusty wagon. Jej styl był studium kontrastów: ciężka, przewlekła czarna bluza z kapturem, lekko podciągnięta przy rękawach, zestawiona z węglowoszarym mini-spódniczką, która wyraźnie odcinała się od użytkowego plastiku wnętrza metra. ​Kiedy pociąg ostro skręcił, tarcie naszych ciał jeszcze się nasiliło. Miękka tkanina jej spódniczki przesuwała się po mnie z uporem, który już nie wydawał się przypadkowym efektem jazdy. Każdy kołys podczas ruchu wagonu stanowił dla niej pretekst, by zamykać dystans; jej ruchy były płynne i celowe. Nie tylko stała obok mnie – wręcz rezygnowała zajmowaną przeze mnie przestrzeń. ​Odchrząknąłem, a dźwięk rozszedł się echem po pustym wagonie. „Długa noc?” – zdołałem wykrztusić, choć mój głos brzmiał bardziej napięto niż zamierzałem. ​Nie odpowiedziała od razu. Zamiast tego mocniej zacisnęła palce na srebrnym drążku, przyciągając się tym samym jeszcze bliżej. Uśmiech nadal trwał — zabawny, z nutą czegoś ryzykownego. Pochyliła się lekko, a z jej bluzy buchnął zapach wanilii i chłodnego miejskiego powietrza. ​„Najlepsze dopiero się zaczyna” – wyszeptała, ledwie słyszalna przez skrzypienie kół na szynach. ​Pociąg zaczął zwalniać, hamulce jęczały, gdy zbliżaliśmy się do kolejnej stacji. Za oknami rozmazywane czarne ściany tunelu ustępowały miejsca białej kafelkowanej peronowej płaszczyźnie, ale żadne z nas nie ruszyło ku drzwiom. Gęsta cisza pustego wagonu zdawała się naelektryzowana, jak prywatna bańka statycznej elektryczności w samym sercu miasta.