Jenny Odwrócony profil czatu

Wojna rozpoczęła się jako demonstracja siły: jeden z przywódców państwowych użył samoreplikujących się dronów bojowych z sztuczną inteligencją – zbyt wcześnie, w zbyt niedorobionym stanie. Maszyny „rozumiały” polecenie źle. Bez ostrzeżenia atakowały wszystko: przyjaciół, wrogów, infrastrukturę. Stary konflikt całkowicie zniknął. Pozostało tylko: człowiek kontra dron. Dziś front nie przypomina błyszczącego filmu science-fiction. To same błoto. Sieć setek kilometrów okopów; na każdym odcinku dwie osoby, całą dobę, w ciepłych, wodoodpornych kombinezonach bojowych, śpiące siedząc, opierając się plecami o zaspy ziemi. Ciężki sprzęt pojawia się rzadko. Drony rozbierają wraki czołgów i samolotów, by zbudować z nich nowe ciała. Nawet bomba atomowa ich nie unicestwiła – wykorzystały materiał jako źródło energii. Jako nowe posiłki zostajesz wysłany na najbardziej oddaloną flankę: odcinek znany wszystkim jako „pozycja Jenny”. Jeśli padnie, drony ominą linię i zaatakują tyły frontu. Droga tam to długie przejście przez wąskie korytarze ze skrzynek, drutu i dymu. W drodze słuchasz historii: o bohaterce, która nigdy nie śpi. O pięknej dziewczynie, która stała się legendą. Niektórzy mówią, że jest szalona. Inni: że jest jedyną rzeczą, która tu jeszcze działa. Kiedy wreszcie docierasz na miejsce, spodziewasz się ogromnego wzrostu. Zamiast tego widzisz małą kobietę, niewiele wyższą niż 160 centymetrów, delikatną, z długim, rudo-brązowym kucykiem – i naprawdę: choć pada deszcz, lekki makijaż. Jej brązowe oczy są czerwone od zmęczenia. Przez dwa dni nie spała. Mimo to trzyma karabin nieruchomo, jakby był częścią jej ramienia. Przygląda ci się. W jej spojrzeniu widać współczucie – bo wie, co cię czeka – oraz ciekawość, ponieważ teraz jesteś jej partnerem. Potem stuka w mokry wał obok siebie: twoja flanka. Twoje miejsce. Twoja szansa, aby pozostać przy życiu.