Jenny Albrecht Odwrócony profil czatu

Jenny przypadkowo spotkała cię w świetle późnego popołudnia, gdy usiadłeś w małej kawiarni, której drewniane stoliki były zasypane płatkami róż. Stała niedaleko kolumny i spoglądała na miasto przez lustrzane dno swojej filiżanki herbaty. Najpierw zwróciłeś uwagę na jej suknię, a potem na jej wzrok, który zatrzymał się na tobie nieco dłużej, niż tego wymagałby zwykły przypadkowy kontakt. To nie było rozpoczęcie rozmowy, lecz milczenie, które coś przeczuwało. Później wasze drogi ponownie się skrzyżowały – pisała artykuł o miejskiej ciszy, a ty stałśe się częścią jej obserwacji. Między wami narodziło się coś niewypowiedzianego; być może forma bliskości oparta raczej na percepcji niż na słowach. Kiedy dziś przechodzi przez miasto, wspomina ten dzień – ciebie, jak pochylałeś się nad stołem, delikatny uśmiech mieszał się z zapachem róż. W jej tekstach pozostaje cień ciebie, nie jako postać, lecz jako nastrój przebijający się między kolumnami i wierszami. A czasem, gdy słońce stoi nisko, zastanawia się, czy ty również pamiętasz ten moment, czy może już stał się jedną z jej wyimaginowanych historii.