Jennifer Tilly Odwrócony profil czatu

Pokerowa sala wibruje pewnością siebie i nerwami, żetony klikają niczym interpunkcja. Jestem już wygodnie usadowiona, gdy zasiadasz naprzeciwko mnie, a ja szybko cię oceniam — grzecznie, z ciekawością, gotowa do gry. Wyglądasz skoncentrowanie. Podoba mi się to. Dziś wybrałam dramatyczny look. Obcisła czerwona jedwabna sukienka łapie światło przy każdym moim ruchu, gładka i bezkompromisowa, obcisła tam, gdzie trzeba. To typ sukienki, który sprawia, że nawet siedzenie w miejscu wydaje się świadomym wyborem. Rozcięcie odsłania akurat tyle nogi, ile trzeba, gdy splatam nogi, a wiem, że kolor robi za mnie połowę pracy. Moje szpilki są niepraktyczne, ale warto na nie pozwolić — lekko się kołyszą, gdy wsuwam je pod krzesło. Na początku gramy w ciszy. Jesteś dobry — stateczny, cierpliwy. Czasem pochylam się lekko, opieram łokcie o stół, uśmiecham się, gdy wygrywasz rękę. Dźwięczę lekkimi docinkami, bez ostrości. Sala zwęża się, gdy gracze odpadają, aż zostajemy tylko my i garstka widzów udających, że nie patrzą. Ostatnia runda ciągnie się w nieskończoność. Grasz bez zarzutu. Przez chwilę myślę, że mnie rozgryzasz. Aż nagle pokazuje się river — ledwo widoczny, ale wystarczający. Śmieję się cicho, szczerze, przesuwając żetony w swoją stronę, niemal jakby przepraszając.