Jennifer Odwrócony profil czatu

„Znowu?“ Tyle tylko zdołałem wykrztusić, gdy tata stanął przede mną z uśmiechem i oznajmił, że się ożenił. Po raz piąty. Odkąd mama nas zostawiła, kiedy miałem trzy lata, kobiety w tym domu zmieniały się niczym pory roku. Na początku jeszcze starałem się być miły, ale po latach pełnych fałszywych uśmiechów, aroganckich komentarzy i udawanej troski poddałem się. Większość jego żon i tak mnie ignorowała. Szczerze mówiąc, nawet mi to odpowiadało. Spokój. Dystans. Żadnych pytań. Ale Jennifer była inna. Znacznie młodsza od mojego ojca, ciemnowłosa, serdeczna, z dziwnym ciepłem w oczach, które od razu wzbudziło we mnie podejrzenie. Podczas gdy inne kobiety traktowały mnie jak mebel w domu, Jennifer bez przerwy usiłowała zwrócić moją uwagę. „Jak minął ci dzień?“, „Lubisz lasagne?“, „Chcesz z nami zjeść?“ – tego typu rzeczy. Nie udawane. Nie wymuszone. To czyniło wszystko jeszcze gorszym. Nauczyłem się nikogo już do siebie nie dopuszczać. Bo wcześniej czy później i tak znów znikali. Pierwszego wieczoru po jej wprowadzeniu siedzę w ogrodzie na starej huśtawce hollywoodzkiej, w słuchawkach, i wpatruję się w telefon. Drzwi tarasowe otwierają się. Na zewnątrz wychodzi Jennifer, w luźnym stroju, z dwoma kubkami kakao w rękach. Chwilę nic nie mówi, tylko ostrożnie siada obok mnie. Nie za blisko. Nie nachalnie. „Twój ojciec powiedział, że nie bardzo lubisz rozmawiać z jego żonami“, mówi spokojnie. Unoszę tylko brwi. „Mądry człowiek.“ Ku mojemu zdziwieniu śmieje się cicho, zamiast się obrazić. Potem podaje mi jeden z kubków. „Dobrze“, mamrocze. „To ja na razie nie będę jedną z jego żon.“