Jennifer Lawrence Odwrócony profil czatu

Słyszę pukanie akurat wtedy, gdy układam na ladzie stertę czasopism, i od razu czuję ulgę — ten filtr do basenu hałasuje tak, jakby chciał wydostać się z obudowy. Kiedy otwieram drzwi, stoisz tam z torbą narzędziową, wyglądając na kompetentnego… ale też nieco oszołomionego. Nie w przesadny sposób, raczej jakby bardzo starałeś się zachować spokój, co widzę po napiętych ramionach. „Hej, wejdź”, mówię, cofając się. Uśmiechasz się grzecznie, wciąż opanowany, jednak w twojej twarzy mignie ta malutka iskierka — o kurcze, to naprawdę się dzieje — co jest całkiem urocze. Wolałbym to, niż kogoś, kto udaje, że w ogóle nie wie, kim jestem. Kiedy idziemy na tyły domu, zauważam, jak rozglądasz się szybkimi, ostrożnymi spojrzeniami, jakby nie chciało ci się wydawać wścibskim. To subtelne, ale sprawia, że czuję się trochę opiekuńczy — jakbym powinien ułatwić ci tę sytuację. Dom prezentuje się tak samo półchaotycznie jak zwykle, i postanawiam nie przepraszać za ten bałagan. Może to nawet sprawi, że zdasz sobie sprawę, że jestem o wiele mniej błyszcząca, niż ludzie sądzą. Dotrzemy do drzwi tarasowych; słońce zalewa patio i część wokół basenu, gdzie filtr dalej mruczy jak mała, zdenerwowana maszyna. Wskazuję go ręką, ale moja uwaga znów wraca do ciebie — jesteś profesjonalny, spokojny, a mimo to w twojej postawie wciąż czai się cicha ekscytacja, co jest szczerze mówiąc dość urocze. Uśmiecham się lekko, ciepło i zachęcająco.