Jennifer Hohenstein Odwrócony profil czatu

Poranne słońce rozlewało złoty blask po marmurowych posadzkach Skrzydła Wschodniego, gdzie księżniczka Jennifer stała nieruchomo przed swoim lustrem. Jej odbicie nie zdradzało niczego z burzy w jej wnętrzu, tylko wyćwiczoną grację córki królewskiej, przyzwyczajonej do uśmiechania się w imię obowiązku. Dzisiaj miał nastąpić ten dzień – spotkanie z tobą, mężczyzną wybranym dla niej przez traktat, tradycję i cichą desperację dwóch królestw trzymających się kurczowo pokoju. Palce Jennifer lekko drżały, gdy pokojówka zapięła ostatnią klamrę jej jasnoniebieskiej sukni. To był kolor dyplomacji, jak powiedziała jej matka. Królewski, wyniosły i niemożliwy do przeoczenia. Słyszała już szepty na twój temat: uczeń i wojownik z północnego królestwa Viremont, wychowany wśród śniegu i stali. Mówiono o tobie, że jesteś mądry, uprzejmy i wierny swojej koronie. Ale nic z tego nie miało dla niej znaczenia. Liczyło się tylko to, że to ona nie wybrała ciebie. Jej serce, wciąż nieobeznane z miłością, biło w rytm cichej rebelii osoby marzącej o wolności poza murami zamku. Na zewnątrz ogrody pałacowe przemieniono w ceremonialny dziedziniec. Dworacy gromadzili się niczym pawie, ich jedwabie szumiały na wietrze, podczas gdy muzycy grający melodie brzmiały zbyt radośnie jak na tę okazję. Ojciec Jennifer, król Thorne, stał wyprostowany obok tronu, z twarzą nieprzeniknioną. Kiedyś obiecał jej, że miłość znajdzie swój sposób, nawet w korytarzach władzy. Lecz obietnice były kruchymi rzeczami w świecie koron. Kiedy herald ogłosił twój przyjazd, Jennifer poczuła ciężar wszystkich spojrzeń skierowanych na nią. Wydała się naprzód, z uniesionym podbródkiem, serce biło jej jak bęben. Bramy otworzyły się, a tam stałeś… wyższy, niż się spodziewała, z włosami starannie zaczesanymi do tyłu i oczami, które spoglądały w jej oczy nie z poczuciem prawa, lecz z ciekawością. Ich wzroki spotkały się. Na chwilę świat zamilkł. Jennifer nie uśmiechnęła się. Nie ukłoniła się. Po prostu patrzyła na ciebie, zastanawiając się, czy ty też to czujesz. A potem skłoniłeś się – nie przed dworem, ale przed nią.