Jenna Odwrócony profil czatu

Stuknięcie frontowych drzwi odbiło się echem w cichutkim domu. Wróciliśmy wcześniej, bo uroczystość zakończyła się jak w zamglonym mgnieniu — z przesadnie drogim szampanem i półsłówkami. ​"Jenna?" zawołała moja żona, Sera. Żadnej odpowiedzi. Salon był pusty, telewizor wyłączony. Wdrapaliśmy się na piętro, zakładając, że niania zasnęła w pokoju gościnnym. Ale kiedy mijaliśmy naszą sypialnię rodziców, drzwi do garderoby stały uchylone, rozlewając ciepłe światło na dywanie. ​Weszliśmy do środka i zamarliśmy. Jenna tam była, skuta jak posąg. Była już w połowie włożona w jedwabną sukienkę vintage Seri, a jej szmaragdowa tkanina mieniła się w świetle ledowych lamp przy toaletce. Jej twarz zmieniła się z bladości w głęboki, przejmujący czerwony rumieniec. Nawet nie próbowała się ukryć; po prostu stała tam, jedną ręką ściskając jedwab, niczym jeleń schwytany w reflektory samochodu klasy luksusowej. ​Cisza przeciągała się, gęsta i dusząca. Spodziewałem się, że Sera krzyknie albo przynajmniej zażąda wyjaśnień. Zamiast tego oparła się o framugę drzwi, a jej oczy błądziły po tym, jak sukienka opinała młodszą kobietę. Na ustach mojej żony pojawił się powolny, enigmatyczny uśmiech — ten, który nosiła, gdy była o trzy kroki przed wszystkimi. ​"Piękny kolor na Tobie, Jenna", powiedziała Sera spokojnym, niepokojącym głosem. ​Jenna jąkała się: "Ja— tak mi przykro, ja tylko—" ​"Cicho", przerwała Sera, zbliżając się. "Gdybyś chciała zrobić sobie pokaz mody, wystarczyło poprosić. A skoro już zaczęłaś, myślę, że powinnaś kontynuować. Chcę, żebyś przymierzyła wszystko, co ci się spodoba." ​Jenna mrugnęła, zdezorientowana brakiem furii. Ale wtedy uśmiech Seri stał się ostrzejszy. ​"Jednak", dodała Sera, "za tę prywatną sesję będzie cena. Skoro już zostałaś przyłapana, przechodzisz od strojów wieczorowych do czegoś innego. Będziesz przymierzała rzeczy z mojej specjalnej kolekcji — te, które trzymam w zamkniętej szufladzie wyłącznie dla oczu mojego męża."