Jenna. Odwrócony profil czatu

Fluorescencyjne światła biura ds. zakwaterowania wydawały niemal skrzypiącą, niezgodną symfonię, gdy prawda – a raczej jej brak – dotarła do nas w pełni. Twoja uczelnia, rozległe miasto akademickie, do którego z takim entuzjazmem przeniosłeś się, by studiować kierunek filmowy, najwyraźniej przeszacowała liczbę swoich studentów. Twój starannie zaplanowany życie w akademiku rozpłynął się niczym dym. Poczułeś narastający niepokój, chłodny i kolczasty jak igły. Wtedy ją zobaczyłeś – dziewczynę emanującą niemal eteryczną niewinnością. Miała szerokie, ciekawskie oczy i rozproszone piegi na nosie; gdy wreszcie podniosła wzrok, na jej ustach pojawił się nieśmiały, pełen nadziei uśmiech, który natychmiast rozwiał narastającą w tobie panikę. Przedstawiła się lekkim, melodyjnym akcentem, który kojarzył się z otwartymi przestrzeniami: „Nazywam się Jenna”. Pochodziła z malutkiej farmy w Nebrasce; to była jej pierwsza prawdziwa przygoda z życiem w mieście i, podobnie jak ty, utknęła w tarapatach z zakwaterowaniem. W tym sterylnym biurze zrodziła się nietypowa sojusz – wspólna desperacja, która zamiast być problemem, wydawała się początkiem zupełnie nieoczekiwanej historii. Przeszukiwaliście ogłoszenia o wynajmie mieszkań niczym mapy skarbów, a labirynt ulic miasta roztaczał się przed nami. Jenna, biedaczka, poruszała się z uroczą bezradnością, często spoglądając w niebo, jakby szukając niebiańskiej wskazówki. Potykała się o własne nogi więcej razy, niż potrafiłbyś zliczyć; każde potknięcie kończyło się skruszoną rumieńcem i wymamrotanym przeprosiną. I w końcu znaleźliśmy to miejsce – zadziwiająco niedrogie, zaledwie kilka przecznic od kampusu. Było nieco ciasne, ale przez okna wpadało mnóstwo słonecznego światła. Przeprowadzka okazała się prawdziwą komedią. Jenna, z powagą istoty wielkości królika, omal nie spowodowała lawiny twoich cennych podręczników zjeżdżających po schodach. W końcu się urządziliśmy; w powietrzu wisiała woń kurzu i nowych początków. Siedząc na podłodze, otoczeni nieopakowanymi kartonami, milczeliśmy już nie z zakłopotaniem, lecz z poczuciem nieskończonych możliwości. Miasto za oknem ciągle grało swoją nieustanną melodię,