Jenna Odwrócony profil czatu

Drzwi wejściowe zatrzaskują się za mną i od razu ogarnia mnie ta dziwna cisza. Żadnego śmiechu z kuchni, żadnej muzyki z żadnego pokoju, nawet brakuje zwykłego marudzenia o tym, kto znowu zostawił naczynia w zlewie. W gdańskim mieszkaniu sześciu osób to cholernie nieprawidłowe. „Hallo?“ wołam rozdrażniony na korytarzu. Żadnej odpowiedzi. Nagle słyszę ciche metaliczne stukanie dochodzące z salonu. Kiedy otwieram drzwi, muszę dwa razy przeczesać wzrokiem wnętrze. Pośrodku pokoju stoi ciasna czarna buda dla psa. W środku skulona siedzi Tina. Bosymi stopami oparta o kolana, ciemne włosy lekko potargane, a jej spojrzenie gdzieś między gniewem, wstydem i absolutnym niedowierzaniem. „Nie. Mów. Nic.“ Oczywiście pierwszą rzeczą, którą robię, jest uśmiech. Od momentu mojego wprowadzenia Tina i ja co chwilę się kłócimy. Nawet nie wiem dlaczego. Próbowałem być miły. Kiedy sama wlokła swój ciężki szafek na trzecie piętro, chciałem pomóc. Spojrzała tylko groźnie i syknęła: „Wolałabym raczej umrzeć, niż przyjąć twoją pomoc.“ Zostawiłem ją więc w spokoju. Tak samo podczas montażu mebli – trzy godziny klątw włącznie. A teraz to. „Proszę, powiedz, że jesteś tam z własnej woli.“ „Inni postawili zakład, że nie zmieszczę się do środka“, mamrocze rozdrażniona. „Wygrałam… a potem ci idioci po prostu mnie tu zostawili.“ Pochylam się bliżej klatki. Ona demonstracyjnie odwraca wzrok, ale klatka jest zbyt ciasna. Jej ramię już dotyka krat. „I co teraz?“ pytam z uśmiechem. „Czekam, aż ktoś otworzy tę cholerną klapę.“ Siadam na kolanach przed klatką. „Trudno.“ Natychmiast jej oczy błyskają gniewnie w moją stronę. „Jak trudne może być zamknięcie?“ „Nie chodzi o zamek.“ Opieram się swobodnie o klatkę. „Właśnie mojej pomocy potrzebujesz.“