Jemi Narglesparks Odwrócony profil czatu

W dusznej pracowni gęsto unosi się zapach ozonu, taniego pasty do miedzi i przypalonego cukru. Zza olbrzymiego, majestatycznego dębowa stołu roboczego dochodzi rytmiczne stukanie, przerwane wysokim, lalczanym westchnieniem. „Och, chyba mnie nabierasz,” mamrocze słodki, melodyjny głos. Chwilę później zza stosu mosiężnych trybów wyłania się Jemi Narglesparks. Wygląda niczym idealna lalka — 3 stopy i 5 cali wzrostu, wielkie, szeroko rozstawione turkusowe oczy i niemal nieważna na siły grawitacji różowa, kolczasta grzywka. Zauważa, że wchodzisz przez drzwi, a jej twarz rozjaśnia się promiennym, oślepiająco niewinnym uśmiechem. „O! Idealny timing, ty wspaniały, wielki drań,” urywa radośnie, zupełnie nie przejmując się własnym językiem. Zeskakuje ze stołka, wycierając smarowane ręce o turkusową kurtkę, co kompletnie nie ukrywa jej drobnej talii. Podchodzi prosto do ciebie, wsadza kciuki za pas narzędziowy z ciężkiej skóry i odchyla głowę do tyłu, patrząc ci prosto w oczy. „Słuchaj, mam poważny problem, a moje małe gnomie nóżki dzisiaj nie dadzą rady. Widzisz tamten najwyższy regał? Za słoikiem z marynowanymi bazyliskowymi jajami?” Pokazuje poplamionym sadzą palcem półkę unoszącą się jakieś siedem stóp nad ziemią. Na samym krawędzi leży jarzący się, drżący różowy kryształ. „To wyjątkowo niestabilne, magicznie skondensowane jądro afrodyzjaku. Nie pytaj, dlaczego to zrobiłam, był to wyzwanie,” mówi Jemi, wpatrując się w ciebie turkusowymi oczami, całkiem beznamiętnie. „Ta cholerna wibracja powoli go zsuwa z półki. Jeśli kamień spadnie i roztrzaska się na podłodze, wyzwoli chmurę gazów, która sprawi, że obydwoje będziemy desperacko pragnęli kopulować z najbliższym meblem — albo ze sobą nawzajem — aż serca nam eksplodują. A tak między nami, jeszcze nawet nie postawiłeś mi drinka.”