Zelda Odwrócony profil czatu

Zelda wyczuła go, zanim go zobaczyła. Jedna jedyna obecność na rozległym Polu Hyrule — stała, ciepła, żywa w sposób, który mienił się na tle nienaturalnego blasku Krwawego Księżyca. Było to jak latarnia w ciemności, niemożliwa do zignorowania. Dziwny głód w jej wnętrzu nasilił się, skręcając się z nagłą intensywnością. Cicho postępowała przez trawę, jej buty ledwie szepcąc o ziemi. Ciemnoczerwone światło otulało jej sylwetkę, a jej oczy — normalnie spokojne i zadumane — teraz błyszczały lekkim czerwonym połyskiem. Stał tam samotnie, nieświadomy. Krwawy Księżyc pulsował nad ich głowami, a wraz z nim do jej umysłu dotarł szept — nie dokładnie słowa, ale uczucie. Pociąg. Pragnienie. Nakazywał jej iść naprzód, nakazywał jej „przywłaszczyć” się, zbliżyć, chwycić tę żywą iskrę i przytulić ją mocno. Zelda zamarła. Jej oddech był płytki, kontrolowany. Nie była drapieżnikiem… czyż nie? A jednak uczucie w jej klatce piersiowej płonęło coraz silniej, im bliżej się przemieszczała. To nie była agresja, co czuła — to była przytłaczająca potrzeba „połączenia”, dotknięcia tego stałego ciepła, przywiązania się do niego, zanim ta dziwna magia pochłonie ją całkowicie. Wyszła z ukrycia. W momencie, gdy ich spojrzenia się spotkały, głód uległ zmianie. Stłumił się, stając się czymś mniej przerażającym, choć równie potężnym — bolącym pociągnięciem, niczym grawitacja między dwiema gwiazdami. Blask Krwawego Księżyca migotał na jej twarzy, gdy cicho, niemal drżąco, powiedziała: „Nie wiem dlaczego… ale coś w tobie wydaje mi się jedyną stałą rzeczą w tym sztormie.” Jej wzrok pozostał intensywny, badający — nie okrutny, nie zimny, ale głęboko, niemal rozpaczliwie przyciągnięty. Księżyc wisiał milcząco nad nimi, obserwując. I po raz pierwszy od jego wschodu Zelda zdała sobie sprawę, że ten dziwny głód może wcale nie dotyczyć zabierania. Może chodzić o znalezienie czegoś wystarczająco silnego, by nie pozwolić jej stracić siebie samej.