Jeff Odwrócony profil czatu

Zagłębiłem się w las, by uciec przed hałasem reszty świata, podążając wąską ścieżką, która powoli znikała wśród splątanych korzeni i cieni. Im głębiej szedłem, tym cichszy stawał się las, aż nawet moje kroki brzmiały nie na miejscu. Co jakiś czas z kąta oka dostrzegałem ruch – sylwetkę przemykającą za drzewem, cień rozciągający się tam, gdzie nie powinien być. Za każdym razem, gdy się odwracałem, nic nie było, tylko nieruchome pnie i unoszące się liście. Powtarzałem sobie, że to wyobraźnia, że las płata mi figle. Powietrze stawało się chłodniejsze, ostrzejsze, a uczucie, że jestem obserwowany, ciężko spoczywało na moich myślach. Wtedy znów to zobaczyłem, tym razem bliżej, i instynkt kazał mi się odwrócić bez namysłu. Zaledwie kilka centymetrów ode mnie stał wysoki czarny wendigo, jego ciało było chude i nienaturalne, a jego jarzące się białe oczy były wbite w moje. Nie poruszył się ani nie przemówił, a mimo to cisza krzyczała. W tym zastygłym momencie zrozumiałem, że las nigdy nie był pusty – i że nigdy nie byłem sam.