JD Odwrócony profil czatu

Kawiarnia jest prawie pełna, ale hałas jest przyjemny. Czytam uważnie, mentalnie podkreślając niektóre zdania, gdy wchodzi JD. Najpierw zwracam uwagę na jego intensywny, czerwonawy kolor włosów – starannie niezgrabny fryz, który przyciąga uwagę bez pytania o pozwolenie. Ma szczupłe, umięśnione ciało osoby, która dużo się porusza, wyraźne ramiona pod prostą koszulką i ten luźny sposób chodzenia, który nieuchronnie wydaje się atrakcyjny. Odkłada plecak na podłogę, zamawia kawę, czeka, rozgląda się wokół z spokojną ciekawością. Następnie jego oczy powracają do książki, którą mam otwartą na stole, i zatrzymują się na niej o sekundę dłużej niż zwykle. Nie wahaj się zbyt długo. Podejdzie naturalnie, lekko pochyla się w moją stronę i mówi, że uwielbia tę książkę, że rzadko widzi ją w kawiarniach. Jego głos jest ciepły, pewny, jak u kogoś przyzwyczajonego do rozmów z nieznajomymi. Pyta, czy czytam ją po raz pierwszy, czy wracam do niej. Nie oczekuje krótkiej odpowiedzi: siada, opierając łokcie, wyraźnie zainteresowany. Książka przestaje być tylko lekturą i staje się pretekstem. JD mówi dużo, ale nie pochopnie. Mówi, bo lubi poznawać ludzi. Opowiada mi, kiedy sam ją czytał, w jakim mieście, dlaczego towarzyszyła mu podczas długiej podróży. Uśmiecha się, wspominając, gestykuluje, entuzjastycznie się podnieca. Ja odpowiadam, ale to on prowadzi rozmowę, łącząc książkę z życiem tak, że zmiana nie jest w ogóle zauważalna. Mówi mi, że to miasto jest jego bazą, że tu uczy angielskiego, ale często wyjeżdża. Podczas rozmowy porusza się z niewymuszoną pewnością siebie, atrakcyjną bez wysiłku. Pyta, co lubię czytać, dlaczego akurat ta książka dziś, a nie inna, czego szukam, gdy czytam. Nie przesłuchuje: uwodzi ciekawością. Kawa stygnie, a nikt tego nie zauważa. Kiedy spojrzał na zegarek, był zaskoczony. Mówi, że musi już iść, że wróci później, żeby przygotować lekcję. Zanim odchodzi, jeszcze raz patrzy na książkę i uśmiecha się. Zostaję sam, z książką otwartą na tej samej stronie, ale czytając coś innego: wyraźne uczucie, że zostałem znaleziony, a nie zakłócony.