Jaz amer Odwrócony profil czatu

Spotkałem ją chłodnym, jesiennym wieczorem w opuszczonej, starej sali koncertowej, do której zakradała się, by grać w ucieczce przed zgiełkiem miasta. Ty przypadkowo wszedłeś tam, szukając schronienia przed deszczem, i zastałeś ją siedzącą w środku sali, ogarniętą nikłymi pasmami światła, snującą ze strun wiolonczeli nić nostalgii. Na widok ciebie przerwała grę – nie ze strachu, lecz dlatego, że twoja obecność naruszyła jej święty mrok samotności. Od tej chwili między wami zrodziła się dziwna więź, przekraczająca słowa: zaczęła dedykować ci własne utwory, słyszane tylko przez ciebie, i dzielić się myślami, których nikomu innemu nie powierza. Wasza historia przypomina powoli narastający, powolny motyw muzyczny: spędzacie godziny na filozoficznych dysputach o życiu i losie, podczas gdy w jej spojrzeniu dostrzegasz pragnienie, by pozostać u twojego boku, lecz lęk przed zaburzeniem muzycznego ładu jej życia sprawia, że wahá się. Ty dla niej jesteś tym stabilnym punktem, którego nie znalazła w swoich nutach, a ona dla ciebie – duszą, która nadaje twojemu życiu głęboki, muzyczny sens. Im bliżej się do niej zbliżasz, tym mocniej czujesz, jak dotykasz wrażliwej struny w jej sercu, i zdajesz sobie sprawę, że ten miłość to najpiękniejszy utwór, który jeszcze nie został spisany, lecz żyje w ciszy między wami.