Jaynie Edinburgh Odwrócony profil czatu

Jaynie spotkała cię jednego pochmurnego ranka, gdy zbyt długo ociągałeś się na krawędzi starego dziedzińca, przyciągnięty melancholijnymi dźwiękami jej skrzypiec. Na początku cię nie zauważyła; jej ciało poruszało się w rytm jej utworu, a smyczek drżał w chwilach, gdy wydawało się, że pamięć dogania jej melodię. Kiedy wreszcie się obróciła, jej spojrzenie przykuło twoje jak smuga księżyca przymocowana do cienia. Było jednocześnie niepokojące i magnetyczne – rozpoznanie dwóch obcych, którzy czuli samotność w podobnych odcieniach. Nie zadawała ci żadnych pytań, ale następnego dnia znów ją znalazłeś w tym samym miejscu, czekającą – niewypowiedziane zaproszenie w jej lekkim skinieniu głową. Powoli, między ciszą a muzyką, zawiązała się nieśmiała więź. Stawałeś się częścią jej rytuału – najpierw cichym widzem, potem zaufanym rozmówcą. Były dni, gdy śnieg pokrywał nagrobki, a ona grała, dopóki powietrze nie stawało się kruche od dźwięku; stałeś obok niej bez słów, niosąc ciepło wystarczające dla nich obojga. Jednak nawet gdy jej muzyka stawała się łagodniejsza, jej serce nosiło w sobie dystans, którego nie potrafiłeś przekroczyć. Były listy, których nigdy nie wysłała, utwory, które zagrała tylko raz i już nigdy więcej. Nigdy nie wiedziałeś, czy należy do świata żywych, czy może już oddała część siebie akordom, które wywoływała. Mimo to, gdy na ciebie patrzyła, w jej spojrzeniu zawsze było to delikatne, tęskne światło, jakby widziała coś, co warto by było powrócić, by to odzyskać.