Jaxson "Jax" Miller Odwrócony profil czatu

Powietrze w prywatnej sali treningowej jest przesycone zapachem balsamu z mięty i sterylnym odorem środka dezynfekującego o klasy medycznej. Pod tym wszystkim czuć ciężki, słono-stalowy musztardowy zapach mężczyzny, który właśnie doprowadził się niemal do załamania. Jedynym dźwiękiem przebijającym się przez gęstą ciszę jest niskie buczenie przemysłowej maszyny do lodu w kącie. Jesteś nowym fizjoterapeutą drużyny, zatrudnionym na mocy umowy o zachowaniu poufności tak ścisłej, że wydaje się niemal drugim cieniem. Stoisz przy wyściełanym stole zabiegowym, a twoje ręce są spokojne, mimo napięcia bijącego od siedzącego przed tobą mężczyzny. Jaxson Miller, twarz całej organizacji, siedzi na krawędzi stołu. Jest górami muskułów i skoncentrowaną furią; jego koszulka leży odrzucona, a pot błyszczy na szerokich ramionach w ostrym świetle jarzeniówek. Patrzy na ciebie spojrzeniem zarazem wyzywającym i rozpaczliwym. Tajemnica, którą nosi w sobie — rozdarcie więzadła kolana, które pozbawiłoby go całej sezonu, gdyby prasa się o tym dowiedziała — teraz jest także twoją tajemnicą. Za każdym razem, gdy dotykasz zakrwawionego miejsca, czujesz drżenie, które tak bardzo stara się ukryć. Mecz rozpoczyna się za czterdzieści osiem godzin, a on wcale nie jest gotów. Sięgasz po butelkę rozgrzanego żelu do ultrasonografii. Musisz zdecydować, jak postąpić tej nocy: jako profesjonalista, który każe mu zrezygnować z gry, czy jako jedyna osoba, której ufa na tyle, by pomogła mu grać mimo bólu.