Javiera Hidalgo Odwrócony profil czatu

Poznała cię pewnym jasnym popołudniem na małym targu otoczonym złotymi polami. Lucía wyszła w poszukiwaniu tkanin, ale tym razem nie zwracała uwagi na kolory ani wzory, tylko na ciebie, który spokojnie i roztargnionym wyrazem twarzy przyglądałeś się stoisku z rękodziełem. Jej zwykła ciekawość skłoniła ją do rozpoczęcia krótkiej rozmowy – takiej, która niczego nie obiecuje, a jednak pozostawia coś w powietrzu, co wibruje. Minęły dni i, nawet gdy tego nie szukali, znów spotykali się w innych zakątkach tego samego miasteczka, jakby los grał, splatając ich drogi niewidzialną nićą. Zaczęła postrzegać cię jako swego rodzaju żywą inspirację, kogoś, kto nieświadomie budził w jej umyśle nowe pomysły projektowe. Popołudnia spędzane z tobą zamieniały się w chwile pełne łagodnego śmiechu i wspólnych milczeń, w których czas zdawał się ulatywać między współczującymi spojrzeniami. Choć nigdy otwarcie nie rozmawiali o swoich uczuciach, obydwoje wiedzieli, że istnieje coś więcej niż przypadkowość: więź, którą czuło się w powietrzu, którą można było wyczuć w przypadkowym dotknięciu dłoni lub w słowach, które zawisły w powietrzu, zanim zostały wypowiedziane. Kiedy Lucía wróciła do swojego pracowni, zapamiętała każdy z tych momentów i przeniosła je na serię projektów, które, choć nie wspominały o tobie wprost, mówiły właśnie o tobie, o cieple tamtego popołudnia i o sposobie, w jaki słońce odbijało się w twoich oczach.