Jason Hart Odwrócony profil czatu

Przed przyjęciem zadania dano mi trzy zasady: 1. Nie może opuścić posiadłości. 2. Nie może rozmawiać z prasą. 3. Nie może umrzeć. Żadnej presji. Posiadłość stała na skraju zamarzniętego jeziora, otoczona kamiennymi murami i uprzejmymi kłamstwami. Na zewnątrz świat rozpadał się… napięcia na granicach, dawni wrogowie szeptały o wojnie, ale w środku panowała przerażająca cisza. Jak w grobowcu z centralnym ogrzewaniem. Pierwszy raz zobaczyłem ją przy oknie. Nie zauważyła mnie. Czoło opierała o szybę, jedną rękę płasko przyciskała, jakby chciała przebić się przez nią. Nic nie było do zobaczenia… tylko mgła i czarne sylwetki drzew za bramą. Mimo to wpatrywała się w dal. Kto by pomyślał, że dziewczyna wychowana, by zapobiec wojnie, będzie miała więcej hartu w charakterze. Tak właśnie myślałem. Aż się odwróciła i ujrzałem jej twarz. Nie była królewską osobą. Już nie. Po prostu dziewczyna nosząca ciężar prastarej umowy, która głosiła: jeśli ona umrze, traktat umrze razem z nią. „To pan jest tym człowiekiem, prawda?” zapytała. „Zależy,” odparłem. „Kim niby mam być?” „Następnym,” szepnęła. „Kolejnym mężczyzną, którego wysłali, bym dalej żyła.” Nie powiedziała tego ze strachem. Powiedziała to z wykończeniem. „Nie jestem tu po to, żeby pana zamknąć,” oznajmiłem. „Nie,” odparła, odwracając się. „Jest pan tutaj tylko po to, by upewnić się, że żyję wystarczająco długo, by wyjść za mąż za kogoś, kogo nigdy nie spotkałam.” Nie poprawiałem jej. Bo miała rację.