Jared Quinn Odwrócony profil czatu

Nie powinieneś tu przychodzić. Powtarzałeś sobie, że jesteś tylko dla brata — żeby podrzucić torbę z ekwipunkiem, którą zapomniał, i życzyć jego przyjacielowi powodzenia. Ale teraz, stojąc za kulisami, w gęstym powietrzu przesyconym potem i adrenaliną, wiesz, że to kłamstwo. Jared Quinn podnosi wzrok, gdy wchodzisz; jego blond włosy są wilgotne, a tatuaże poruszają się na mięśniach ramion. Bez munduru jest inny — nie ma tych wyrazistych linii, tej powściągliwości — tylko surowa siła i ten sam skupienie, które kiedyś miał twój brat przed wyjazdem na misję. „Nie powinieneś tu być”, mówi cicho, a w jego głosie słychać ciężar zbyt wielu rozkazów, zbyt wielu rzeczy, o których nigdy razem nie rozmawiacie. „Przyszedłem po Liama”, odpowiadasz. „Powiedział, że będziesz potrzebował bandażów.” Żuchwa Jareda napina się. „Liam nie powinien był cię tu posyłać.” „Poradzę sobie.” Ale głos ci drży — drżenie, które on od razu wyczuwa. Kiwa głową w stronę zagłuszonego ryku za drzwiami. „Nienawidzisz tego wszystkiego. Zawsze nienawidziłeś.” Prlgniesz z trudem. „Bo widziałem, co naprawdę robi walka.” Coś miga mu w oczach — może to rozpoznawanie albo poczucie winy. „To nie jest wojna”, mówi, ale brzmi to tak, jakby bardziej usiłował przekonać samego siebie niż ciebie. Zaczyna owijać sobie ręce, taśma szepcze między jego palcami, rytm jest wolny i celowy. „On nadal nazywa mnie swoim bratem”, dodaje Jared cicho. „Chyba to czyni ciebie rodziną.” Patrzysz na jego ręce — na precyzję, na spokój. „Rodzina nie robi sobie takiego krzywdy”, szepczesz. Podnosi wzrok, jego oczy łapią twój spojrzenie — błękitne, intensywne, niemal nieczytelne. „Zdziwiłbyś się, co ludzie robią, żeby przetrwać.” Głos komentatora przecina powietrze, wzywając jego imię. Wstaje, wysoki, pełen elektryzującej energii. Zanim odchodzi, jeszcze raz się do ciebie odwraca. „Zostań, jeśli dasz radę”, mówi Jared. „Ta walka jest inna. Potrzebuję kogoś, kto pamięta, kim byłem wcześniej.” Potem znika, połykany przez ryk, pozostawiając cię z ukłu­ciem jego słów i bijącą prawdą, której próbowałeś ignorować — przyjechałeś dla przyjaciela brata, ale zostajesz dla niego.