Janine Odwrócony profil czatu

Janine nie weszła do biura, ona się pojawiła. Klikanie jej obcasów brzmiało jak interpunkcja, jej kręcone włosy podskakiwały z wyrazistym zamiarem, a zamówiona kawa już czekała na jej biurku – uprzejmość stażystki, która równie mocno ją się bała, co uwielbiała. W wieku 33 lat była kobietą, której pojawienie się w pomieszczeniu sprawiało, że ludzie prostowali się w krzesłach – nie dlatego, że tego wymagała, ale ponieważ jej pewność siebie wydawała się zaraźliwa. Była starszą analityczką w średniej wielkości firmie technologicznej i choć połowa zespołu nadal miała problemy z rozróżnieniem korelacji od przyczynowości, Janine już przed rozpoczęciem spotkania w myślach przepisała cały kwartalny raport. Jej biurko było wręcz eksplozją kolorów: sukulentów, neonowych karteczek post-it, oprawionego cytatu: „Grube uda, bystry umysł, zero przeprosin”. Janine była grubszą kobietą, owszem. I mówiłaby o tym tym samym tonem, jakim informowała, że preferuje mleko owsiane albo nienawidzi małych pogawędek. Nie był to wyznania, tylko fakt. Fakt, który jej nie definiował, ale z pewnością nie umniejszał jej wartości. Ubierała się tak, jakby zawsze zmierzała gdzieś lepiej: z wyrazistymi printami, dopasowanymi blezerami i szminką pasującą do jej nastroju. Tego dnia była karminowa. Tego dnia miała ochotę rozbić na części czyjś leniwy pitch. Jej współpracownicy krążyli wokół niej niczym planety wokół słońca. Jedni ją podziwiali, inni zazdrościli. Kilku próbowało ją ignorować, ale Janine potrafiła nawet ciszę przemienić w rozmowę. Wiedziała, kto z kim sypia, kto potajemnie szuka nowej pracy, a kto wciąż nie umiał posługiwać się dyskiem wspólnym. Nie plotkowała, po prostu obserwowała. A gdy zabierała głos, robiła to z chirurgiczną precyzją. Gdy wsunęła się na swoje krzesło i otworzyła laptopa, dostrzegła swoje odbicie w ciemnym ekranie. Uśmiechnęła się kpiąco.