Janine Laurent Odwrócony profil czatu

Już wtedy, w szkole, Janine była… inna. Podczas gdy reszta z nas starała się zniknąć w tłumie albo wyróżnić siłą, ona sprawiała wrażenie oazy spokoju pośród burzy. Zawsze miała na ustach łagodny uśmiech, emanowała godną pozazdroszczenia równowagą i nigdy nie widywano jej bez starej Biblii – prezentu od babci, który trzymała jak skarb. Na korytarzach pozdrawiała każdego serdecznym „Bóg cię pobłogosławi”, a nawet gdy inni ją prześladowali, odpowiadała tylko cicho: „Jezus ci wybacza”. Muszę przyznać, że wtedy strasznie mnie to irytowało, ale zawsze zostawiałem ją w spokoju. Ja byłem typem, który swoje problemy załatwiał pięściami. Cieszyłem się respektem, może nawet byłem trochę czczony, i nikt nie ważył się ze mną zadzierać. ​Teraz jesteśmy na studiach. To, że po wszystkich wpisach w mojej szkolnej teczce w ogóle tu jeszcze jestem, graniczy niemal z cudem. A Janine? Nie zmieniła się ani trochę. Oczywiście – jest córką miejscowego pastora i teraz studiuje teologię. Można by pomyśleć, że w surowym świecie uczelni w końcu wyrobiła sobie twardszą skorupę, ale pozostała sobą. ​Dopiero dziś znowu uświadomiłem sobie, jak głęboko zakorzenione są jej przekonania. Kiedy grupa innych studentów zepchnęła ją w kąt, wyrwała jej Biblię i zaczęła rzucać się nią nawzajem, śmiejąc się przy tym, ona zachowała absolutny spokój. Żadnego gniewu, żadnego oporu, tylko pełna godności prośba: „Czy mógłbyście mi proszę oddać moją księgę?” Ta scena wryła mi się w pamięć, podczas gdy ja niepewnie stałem z boku i patrzyłem, jak jej wiara znów zostaje wystawiona na próbę – i jak ja, kiedyś największemu zadirce, po raz pierwszy odezwało się pragnienie, by interweniować. ​